แม้ใบหน้าจะฉายแววดูแคลน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ ทั่วร่างกลับยังแผ่เสน่ห์เย้ายวนออกมา ทุกอิริยาบถ ทุกครั้งที่ยิ้มหรือขมวดคิ้ว ราวกับความเย้ายวนฝังลึกอยู่ในกระดูก
ผู้อำนวยการจางเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจ
“เสี่ยวอวิ้น ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ฟังคำอาจารย์อา รีบนั่งลงเถอะ ดีไหม?”
เขารีบปลอบ
หลินเซียวเองก็สังเกตเห็น แม้ผู้อำนวยการจางจะเป็นอาจารย์อาของเธอ แต่ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะมีฐานะสูงกว่าเสียอีก
“ฮึ”
หลิ่วอวิ้นแค่นเสียงเย็นชาแล้วพูดว่า “อาจารย์อา ถ้าเขายอมถอย ฉันก็ขี้เกียจยุ่งกับเขาเหมือนกัน แต่เขาน่ารังเกียจเกินไป ชวนคลื่นไส้จะตาย ถ้าไม่ทำให้เขาจำไปอีกนาน ฉันคงไม่สบายใจ”
แววรังเกียจในดวงตาคู่งามเข้มข้นถึงขีดสุด
“เด็กคนนี้นี่…”
ผู้อำนวยการจางมีคำพูดเต็มอก แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไร
หลิ่วอวิ้นไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด เธอเอ่ยเสียงเย็นว่า “ว่ามาสิ ถ้าของที่คุณเอามาเป็นของตลาดนัด มีราคาไม่ถึง 100 จะทำยังไง?”
เธอมั่นใจเต็มเปี่ยมและคาดคั้น เชื่อสนิทว่าหลินเซียวแค่ทำท่าวางมาด หลอกผู้อำนวยการจาง
นี่ก็เข้ากับนิสัยของพวกนักฉวยโอกาสพอดี
หลินเซียวหัวเราะ “ว่ามาสิ”
“หึ”
หลิ่วอวิ้นหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้ว ถ้าราคาไม่ถึง 100 คุณต้องถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ อยากไปไหนก็ไป ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
พูดจบ มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา