เขาเหลือบมองกองอาวุธปืนสารพัดชนิดที่สูงราวกับภูเขาลูกย่อม แล้วหัวเราะพลางเอ่ยว่า “นึกว่าเธอเอาอาหารไปแลกมาซะอีก”
ฉู่เหยาเหยาส่ายศีรษะเบา ๆ
“เปล่าค่ะ อาหารพวกนั้นเอาไปแลกบัตรผ่านแล้ว รอบนี้คนในทีมเยอะเกินไป ทรัพยากรที่ต้องใช้ก็มีมาก ดีที่พี่เก็บของไว้ให้ฉันตั้งเยอะ”
แม้ไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
หลินเซียวพลันเข้าใจ
“ได้ อาหารเป็นเรื่องเล็ก เดี๋ยวเลิกงานแล้วพี่จะไปจัดหามาให้เธออีกชุด” เขายิ้มพลางกล่าว
ฉู่เหยาเหยาพยักหน้าแรง ๆ
“ขอบคุณ... เอ่อ ได้ค่ะ พี่หลินเซียวดีที่สุดเลย”
เธอเอียงศีรษะน้อย ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงหวานขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน
จากนักรบสาวผู้เด็ดขาดฉับไวแท้ ๆ พออยู่ต่อหน้าหลินเซียวกลับกลายเป็นสาวหวานขี้อ้อนเสียได้ เธอเองก็รู้สึกเขินอาย แต่ก็เข้าใจว่าควรทำตัวแบบนี้
หลินเซียวเหลือบมองเวลา
“เอาละ เธอไปจัดการธุระก่อนเถอะ ใกล้เที่ยงแล้ว อีกเดี๋ยวพี่จะออกไปเตรียมอาหารให้” เขากล่าวช้า ๆ
ฉู่เหยาเหยารีบพูดว่า “ไม่ต้องรีบหรอกค่ะพี่หลินเซียว พวกเรายังไม่หิวเลย”
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
“ตอนเที่ยงพี่ว่าง ส่วนตอนเย็นก็ไม่แน่ว่าจะมีธุระอะไรหรือเปล่า”
ฉู่เหยาเหยาถึงได้พยักหน้า
“อา... ก็ได้ค่ะ”
หลินเซียวก้มมองศพ ใบหน้าที่ตายตาไม่หลับทำให้เขารู้สึกบอกไม่ถูก
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาฆ่าคน
“แล้วก็คนนี้ เธอลองดูหน่อยว่าพาออกไปได้ไหม ช่วยเอาไปทิ้งให้พี่ก็พอ”