ใต้ผ้าห่ม เจียงชูหนิงเองก็มีสีหน้าประหลาดใจไม่ต่างกัน ไม่คิดว่าหลินเซียวจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปแล้ว
หลิ่วอวิ้นตกตะลึงก่อน จากนั้นความโกรธในใจก็ยิ่งปะทุรุนแรงขึ้น
เขายังแสร้งทำเป็นอีก!
หึ
เธอหัวเราะเยาะเสียงหนึ่งแล้วกล่าวว่า “รีบร้อนจะให้ฉันไปแล้วหรือ? ฉันขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของนายหรือไง? บอกไว้เลย ยิ่งนายทำแบบนี้ ฉันก็ยิ่งไม่ไป!”
“ถ้าจะไป ฉันก็ต้องเปิดโปงนายก่อน แล้วค่อยพาชูหนิงไปด้วย!”
แม้จะโกรธ แต่เธอก็ยังรักษาสติไว้ได้
จู่ ๆ เธอก็สงสัยขึ้นมาว่า ด้วยนิสัยอย่างหลินเซียว ทำไมถึงมีบ้านดี ๆ แบบนี้ได้?
หลินเซียวกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันบอกแล้วว่าเห็นแก่ชูหนิง ถึงยอมให้เธอพักที่นี่ได้ แต่ช่วยระวังท่าทีด้วย ก่อนที่ฉันจะแพ้ ทุกอย่างก็เป็นแค่สิ่งที่เธอคิดไปเอง”
“ถ้ายังพูดกับฉันด้วยท่าทีแบบนี้อีก อย่าหาว่าฉันไม่สุภาพก็แล้วกัน จำไว้ให้ดี”
หลิ่วอวิ้นรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง
เธอกล่าวเสียงเย็นว่า “นายก็จำไว้เหมือนกัน อย่าให้ฉันเห็นว่านายทำอะไรไม่ดีกับชูหนิง ไม่อย่างนั้นฉันฆ่านายแน่”
ได้โต้กลับไปแล้ว เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
เธอไม่รอให้หลินเซียวพูดอะไร หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที
หลินเซียวมองแผ่นหลังอรชรของหลิ่วอวิ้น สีหน้าฉายแววรังเกียจ
นิสัยอย่างกับหมีป่า
ถ้าไม่ใช่เพราะยังต้องพึ่งเจียงชูหนิง หลินเซียวก็คงไม่ยอมตามใจเธอหรอก