“ผม...”
หลินเซียวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“คุณปู่นี่เป็นปู่แท้ ๆ ของผมจริง ๆ” เขาพูดอย่างจนใจ
ชายชรายิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ถึงเจ้าจะไม่มีความองอาจเหมือนปู่ แต่สายเลือดก็ยังบริสุทธิ์มาก”
เฮ้อ
หลินเซียวถอนหายใจแล้วพูดว่า “ผมยังรอให้คุณปู่ชี้ทางให้เลยนะ แต่ดูคุณปู่สิ แล้วผมจะทำยังไงล่ะ? พึ่งพาคุณปู่ไม่ได้แล้วใช่ไหม?”
ชายชราถึงกับถลึงตามอง
“เคราะห์กรรมของเจ้า เจ้าต้องฝ่าฟันด้วยตัวเอง”
“อีกอย่าง เราลองคิดในแง่ร้ายที่สุดกัน ต่อให้เจ้าฝ่าด่านนั้นไปไม่ไหวจริง ๆ ก็ยังลงมาอยู่เป็นเพื่อนปู่ได้ไม่ใช่หรือ?”
พูดจบ รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้น
หลินเซียวมองอย่างพูดไม่ออก
ไอ้แก่เอ๊ย!
แต่ในใจเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมา จึงถามว่า “คุณปู่ ถ้าผมตาย ผมจะตกนรกด้วยหรือเปล่า?”
ชายชราตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “ใช่สิ ใครตายแล้วไม่ตกนรกบ้าง?”
หลินเซียวขมวดคิ้ว
“พ่อกับแม่ผมก็อยู่ที่นั่นด้วยเหรอ?” เขาถามต่อ
ชายชราพยักหน้าเบา ๆ
“อยู่กันหมด ยังไม่ได้ไปเกิดใหม่”
หลินเซียวถามอย่างสงสัย “ทำไมถึงยังไม่ได้ไปเกิดใหม่ล่ะ?”
ชายชราทำท่าภูมิใจขึ้นมา
“ปู่มีเส้นสาย จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้”
หลินเซียวส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น
คนเป็นบนโลกมนุษย์เอาแต่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง นึกไม่ถึงว่าพอตายเป็นผีแล้วก็ยังต้องพึ่งเส้นสาย แถมยังทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเหมือนเดิม
ไร้ความสามารถ แม้แต่เป็นผีก็ยังอยู่ไม่สงบ
“คุณปู่ แล้วแหวนของผมเชื่อมไปถึงนรกได้ไหม?” เขาถามด้วยความอยากรู้