หลินเซียวจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา แต่กลับยังรู้สึกไม่สะใจแม้แต่น้อย
หมัดนี้เขาออกแรงไปแค่ห้าส่วน
เขากังวลจริง ๆ ว่าหากเผลอมือหนักไปจะทำให้อีกฝ่ายตายเสียก่อน กลางวันแสก ๆ ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขายังไม่แข็งแกร่งถึงขั้นฆ่าคนได้ตามใจชอบ
ถึงอย่างนั้นก็ยังทำให้ทุกคนในที่นั้นตื่นตะลึง
ชายหนุ่มหลายคนสบตากัน มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจในที่สุด
“แม่งเอ๊ย! จัดการมัน!”
พอมีคนเริ่มก่อน คนอื่นก็พากันก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่
คนที่เหลือต่างตามไปสมทบ ล้อมกรูเข้ามาจนหลินเซียวถูกปิดล้อมเสียมิด
หลิ่วอวิ้นจับตาดูไม่วางตา
“อ๊าก!”
ไม่นาน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
พวกเขาเห็นเพียงชายหนุ่มแต่ละคนพุ่งเข้าไปแล้วกระเด็นลอยออกมา ผู้คนที่ยืนบังอยู่ทำให้ไม่มีใครเห็นเลยว่าหลินเซียวลงมืออย่างไร
คนแล้วคนเล่าลอยกระเด็น เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
บรรยากาศทั่วทั้งโถงพลันแปรเปลี่ยนเป็นประหลาด ทุกคนพากันโยกศีรษะตามวิถีโค้งที่ชายหนุ่มเหล่านั้นลอยออกไป ภาพที่เห็นชวนพิกลยิ่งนัก
ไม่ถึงหนึ่งนาที ชายหนุ่มทั้งหกก็ลงไปนอนกองอยู่บนพื้น ต่างดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด ส่งเสียงครวญครางอย่างหมดสภาพ
ส่วนหลินเซียวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย แววตาเย็นชา
นี่มัน...
ผู้คนรอบข้างอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก มุมปากกระตุกกันเป็นแถว
ถึงพวกนั้นจะผอมแห้งกันทุกคน แต่ก็มีตั้งเจ็ดแปดคนเชียวนะ กลับจัดการได้เหมือนลูกไก่แบบนั้นเลยหรือ?