ระหว่างทางกลับ หมายเลขสิบสี่ยังอดไม่ได้ที่จะถามความคิดเห็นของเสิ่นเยว่ "คุณเชื่อซือเฉิงโย่วหรือคะ?"
เสิ่นเยว่ตอบเร็วมาก "ฉันไม่เชื่อ เขาอยากได้อะไรจากฉันที่นอกเหนือจากการแลกเปลี่ยน แม้ฉันจะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ก็ไม่ปล่อยให้เขาทำได้ง่ายๆ หรอก"
หมายเลขสิบสี่นึกถึงเรื่องที่เสิ่นเยว่ทำวันนี้ กับสภาพจิตใจที่อิดโรยของซือเฉิงโย่ว ก็เหมือนจะเข้าใจ "คุณตั้งใจทำแบบนั้นเหรอ?"
เสิ่นเยว่ไม่ได้ปิดบังหมายเลขสิบสี่ พยักหน้า "อืม ตอนที่คิดจะเล่นงานคนอื่น ก็ควรคาดเดาไว้แล้วว่าตัวเองต้องแลกกับอะไร เรื่องนี้ซือเฉิงโย่วเองก็รู้ดี"
ก็เพราะซือเฉิงโย่วรู้ดีเอง เขาถึงได้ตามใจเสิ่นเยว่ขนาดนี้
แต่เขายิ่งตามใจ ก็ยิ่งหมายความว่าเขาต้องการมาก
"ซูหยุนอัน เธอคิดว่าฉันควรทำยังไงดี?"
หมายเลขสิบสี่เดินตามหลังเสิ่นเยว่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสิ่นเยว่เรียกชื่อตัวเอง
ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ครั้งนี้เสิ่นเยว่เรียกชื่อเขาโดยไม่ใช้ประโยคบอกเล่า แต่เป็นประโยคคำถาม
นี่ทำให้หมายเลขสิบสี่รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้ถูกสั่งใช้ แต่กำลังถูกพึ่งพา
ก่อนหน้านี้ เขามักจะคิดว่าตัวเองมาไถ่บาป แล้วเสิ่นเยว่อยากทำอะไร เขาก็ควรช่วยเสิ่นเยว่ทำอย่างนั้น แค่เชื่อฟังและปัดเป่าอุปสรรคทั้งหมดให้เสิ่นเยว่ก็พอ