เสิ่นเยว่คิดมาตลอดว่าที่คัดหนังสือคงเป็นห้องมืด ๆ เล็ก ๆ แบบในคุกที่ให้นักโทษคัดกฎระเบียบในห้องโล่ง ๆ ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
แต่ใครจะไปคิดว่าพี่ชายใหญ่จะให้พวกเธอมานั่งคัดในลานบ้าน
ที่แท้ที่บ้านไม่มีห้องมืดนี่เอง
เสิ่นเยว่คิดไปคิดมาก็นึกถึงปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้ ถ้าเธอต้องคัดด้วยนี่มันจะเหนื่อยแค่ไหนกัน
แต่จะไม่คัดก็ไม่ได้อีก
งั้นก็เหลือทางเดียว ต้องหาวิธีให้เสิ่นอู้คัดแทน
เสิ่นอู้เลียนแบบลายมือเธอได้แน่ แต่อยู่ที่ว่าเขาจะยอมไหม
พอลนถึงที่สุดเข้าให้แล้ว เสิ่นเยว่ทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะโจทย์เลข หรือการวางแผนใช้เสิ่นอู้เป็นเครื่องมือ
…
เสิ่นอี้เฉินเตรียมปากกากับกระดาษไว้ให้ทั้งสองคนแล้ว ถึงตอนนั้นถึงนึกได้ว่ากฎต้องห้ามกว่า 500 ข้อที่ต้องคัดยังอยู่ในตู้เซฟ ลืมเอาลงมา ต้องกลับไปเอาที่ห้องหนังสือ
แต่ถึงจะยึดมีดของเสิ่นอู้ไปแล้ว แต่เสิ่นอู้ก็มีท่าไม้ตายเสี่ยง ๆ เยอะ คิดไปคิดมาแล้วก็ยังวางใจไม่ได้ ก่อนออกไปจึงให้เสิ่นเยว่ไปยืนทางตะวันออกสุดของลานบ้าน ส่วนเสิ่นอู้ยืนทางตะวันตกสุด แล้วสั่งให้ทั้งคู่ยืนนิ่ง ๆ อยู่ที่เดิมในลานบ้าน รอเขากลับมา
กำชับเสร็จ เสิ่นอี้เฉินก็เดินไปห้องหนังสือ ไปเอาเล่มกฎต้องห้ามที่ใช้มานานแสนนาน