"ตื่นได้แล้ว! ไอ้พวกขี้แพ้! ขยะ! แมลงสาบ!"
เสียงกระแสไฟฟ้าเสียดแทงหูทำให้ทุกคนตื่นจากภวังค์ แต่เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่รออยู่กลับไม่ใช่เพดานเรือนจำในตึกคนใหม่ที่คุ้นเคย แต่เป็นท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว
พูดให้ถูกคือ ท้องฟ้าและเมฆที่เรือนจำจำลองขึ้นมา
ไอ้พวกแมลงสาบที่ยังไม่ตื่นก็รอความตายได้เลย พี่จะไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง ที่ที่พวกแกอยู่ตอนนี้คือเขตหวงห้าม สถานที่จัดศึกแยกตึกในครั้งนี้ ในเขตหวงห้ามมีกล้องวงจรปิดขนาดเข็มหมุด 1,000 ตัว ทุกการเคลื่อนไหวของพวกแกอยู่ภายใต้การเฝ้าดู แน่นอน เรื่องส่วนตัวอย่างการอึ เราก็จะทำการเบลอให้ด้วย~ โอ๊ยๆๆ แกตีพี่ทำไมวะ
เสียงในหูฟังเงียบไปชั่วครู่ สองนาทีต่อมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ศึกแยกตึกมีทั้งหมด 3 วัน ก่อนที่ 3 วันนี้จะจบลงอย่างสมบูรณ์ ต่อให้ฆ่ามนุษย์หมาป่าได้แล้วก็ไม่สามารถออกจากเกมได้ เพราะฉะนั้น ไอ้พวกขยะ จงหลอกลวงกันอย่างเมามัน เฉพาะคนที่อยู่รอดจนถึงที่สุดเท่านั้นถึงจะเป็นผู้ชนะ"
"อีกอย่าง ถ้ามีผู้ใหญ่คนไหนถูกใจพวกแก เรือนจำก็จะจัดหานักคุ้มกันให้เพื่อรักษาความสมบูรณ์ของสินค้าให้มากที่สุด เท่านี้แหละ วางสาย"
เมื่อคำพูดสุดท้ายจบลง ในหูฟังก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เสิ่นเยว่มองดูเสื้อผ้าบนตัวเธอ เป็นชุดเลคกิ้งสีดำ คล่องตัวต่อการเคลื่อนไหวดี แต่ก็ขี้เหร่จริงๆ
รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้และหญ้า เบื้องใต้เป็นดินแข็งแห้งกร้าน บริเวณนี้น่าจะเป็นระบบนิเวศดั้งเดิมบนเกาะร้าง
เสิ่นเยว่ลองสัมผัสดูรอบๆ แล้วก็มองไปทั่ว ตัดสินใจปีนต้นไม้ก่อน เพราะบนต้นไม้จะมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่า จะได้สะดวกต่อการหาไอ้หมายเลขสิบสี่ และยังพอเดาได้ว่าเธอยืนอยู่ตรงไหนของแผนที่