เสิ่นเยว่เห็นสิ่งที่เรียกว่าหินที่สามารถข้ามกาลเวลาผ่านมิติได้เป็นครั้งแรก ก็มีเพียงความคิดเดียว นั่นคือ มันเล็กเหลือเกิน
เธอจินตนาการถึงจักรกลข้ามมิติไว้ว่า มันต้องใหญ่โตมโหฬาร สามารถบรรจุคนทั้งคนได้ ตอนเปิดเครื่องต้องมีเสียงคำรามกึกก้อง ภายนอกเต็มไปด้วยความล้ำสมัยและอนาคต
แต่ตอนนี้ที่เห็น สิ่งที่เรียกว่าเป็นสื่อข้ามมิติที่สามารถเร่งพลังงานทางจิตวิญญาณได้ ก็เป็นแค่หินก้อนหนึ่ง
"สิ่งนี้ถูกตั้งค่าไว้แล้ว แค่มีพลังงานที่มีเจตนารมณ์เฉพาะเจาะจงอย่างแรงกล้าอยู่รอบ ๆ มัน มันก็จะถูกกระตุ้น
ถึงแม้การตายของคนจะผลิตพลังงานทางจิตวิญญาณ แต่ถ้าพลังงานไม่แข็งแกร่งพอ ก็ไม่สามารถกระตุ้นสื่อได้ จากงานวิจัยในตอนนี้ อารมณ์เสียใจสุดขีดในตอนตายสามารถกระตุ้นมันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์"
ส่วนที่ว่าเสิ่นฮุ่ยได้ข้อสรุปนี้มาจากการวิจัยได้อย่างไร ก็เห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว
"เธออยากได้อันนี้ไหม ถ้าอยากได้ฉันก็จะให้เธอ" วันนั้น เสิ่นฮุ่ยถือสื่อข้ามมิติถามเสิ่นเยว่
และคำตอบของเสิ่นเยว่คือการปฏิเสธ
"ฉันไม่มีความเสียใจอะไร ฉันแค่อยากตามเธอไป"
เสิ่นฮุ่ยยิ้ม ไม่ได้รบกวนอะไรอีก แค่ถาม "เธอคิดว่าได้เจอฉันครั้งนี้มีความสุขไหม?"
เสิ่นเยว่พยักหน้า "อืม นี่คือเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิตฉัน"