ซือเฉิงโย่วรู้สึกหงุดหงิดมาก
เขาก็แค่หนุ่มน้อยสดใสที่อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสงบสุขกับเยว่เยว่เท่านั้น เขาทำผิดอะไรกัน ทำไมโลกนี้ต้องบีบให้เขากลายเป็นคนกลายเป็นด้านมืดแล้วคลานไปในความมืดด้วย?
ทังอวี้จะมีความทรงจำก็ช่างเถอะ ไอ้โรคจิตที่ตายไปแล้ว ต่อให้แหกฟ้าลงมาก็ไม่มีทางได้เยว่เยว่ไป มากสุดก็แค่ใช้ความสนิทสนมเก่าๆ ทำให้นางใจอ่อน
แต่ซูหยุนอันไม่เหมือนกัน
ซือเฉิงโย่วรู้ดีว่า ซูหยุนอันเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเสิ่นเยว่ในดินแดนปีกหักนานที่สุด ถ้าจะมีใครสักคนที่เข้าใจเสิ่นเยว่ได้ดีกว่าเขา คนๆ นั้นจะต้องเป็นหมายเลขสิบสี่แห่งดินแดนปีกหักแน่นอน
ซือเฉิงโย่วไม่ได้กลัวว่าเสิ่นเยว่จะไปกับซูหยุนหรอก เขาแค่กลัวว่าถ้าเรื่องนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม มันจะทำให้เสิ่นเยว่ไม่สบายใจ
ชาตินี้เสิ่นเยว่จงใจไม่ค่อยได้ยุ่งกับซูหยุน ปล่อยให้ซูหยุนไปใช้ชีวิตของตัวเอง มากสุดก็แค่พูดอ้อมๆ สองสามประโยคตอนที่เสิ่นฮุ่ยรังแกเขาแรงเกินไป
เสิ่นเยว่หวังให้ซูหยุนพบเจอชีวิตของตัวเอง
ถึงซือเฉิงโย่วจะชอบเอาเรื่องพวกนี้มาเป็นข้ออ้างทำตัวงอนให้เสิ่นเยว่มาเอาใจเขาเป็นประจำ แต่เขาก็รู้ดีว่าเสิ่นเยว่มีความรู้สึกอย่างไรกับคนเก่าๆ พวกนี้
ถ้าซูหยุนชาตินี้ยังคงเป็นคนทึ่มๆ แบบนั้นก็คงไม่เป็นไร ด้วยความคุ้มครองของตระกูลเสิ่น ยังไงเขาก็ใช้ชีวิตที่เหลือได้อย่างสงบสุข
แต่ไม่ทันไร ซูหยุนก็กลายเป็นหมายเลขสิบสี่ซะงั้น