เย่อิ๋นจ้องหน้าจอมือถือที่ดับมืดอยู่นานสองนาน ก็ยังระบุไม่ได้ว่ารู้สึกร้อนรนในใจมาจากอะไร
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือภาพที่เสิ่นเยว่ร้องไห้เมื่อกี้ถูกเขาจดจำไว้ในสมองอย่างแน่นหนา มันผุดซ้ำขึ้นมาไม่หยุด
เย่อิ๋นรู้สึกงุนงง เขาไม่รู้ว่านี่คืออะไร และที่เขากลัวยิ่งกว่าคือ ตัวเองได้ทำสิ่งที่แม่เคยพูดไว้กับเสิ่นเยว่หรือเปล่า เรื่องที่ทำให้เสิ่นเยว่รังเกียจน่ะ
หลังจากเสิ่นเยว่วางสายไปแล้วจะเป็นยังไงนะ ยังร้องไห้อีกไหม? ตัวเขาจำเป็นต้องโทรไปปลอบโยนดีมั้ย?
ถึงจะเป็นเสิ่นเยว่ที่สมัครใจอยากร้องไห้เอง แต่เขาก็รู้สึกใจคอไม่ดีอยู่ดี
ตอนนี้เองเย่อิ๋นถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่มีเบอร์เสิ่นเยว่ ได้แต่โทรไปหาชิงเสี่ยวอวี้
"นายมีเบอร์โทรของเสิ่นเยว่มั้ย ส่งให้ฉันหน่อย"
"จะเอาทำไมเนี่ย ทำคนอื่นเขาร้องไห้แล้วยังจะกล้าโทรไปหาเสิ่นเยว่อีกนะ วางสายละ!" ชิงเสี่ยวอวี้รู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเย่อิ๋น เธอแค่หาข้ออ้างแก้แค้นเท่านั้นแหละ เย่อิ๋นน่ะแข่งอะไรก็ชนะเธอไม่เว้นแต่ละอย่าง ไม่ไว้หน้าเลย ตอนนี้มาขอความช่วยเหลือจากเธอ? สายไปแล้ว!
จะเอาเบอร์เสิ่นเยว่? ฮิ ๆ ไม่ให้!
"ตื๊ด ๆ ๆ……"
เย่อิ๋นฟังเสียงที่ดังมาจากปลายสาย พลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมา ก็เสิ่นเยว่เป็นฝ่ายอยากแข่งกับเขาเองนะ เป้าหมายของเสิ่นเยว่ก็แค่อยากร้องไห้ แต่ทำไมพอเสิ่นเยว่บรรลุเป้าหมายแล้ว กลับกลายเป็นว่าแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองผิดไปซะได้
เย่อิ๋นที่คิดไม่ตกเดินลงมาจากชั้นล่างถึงห้องนั่งเล่น