หลังจากนั้น พอไปที่ตระกูลเสิ่นอีกครั้ง ซือเฉิงโย่วไม่ได้ทำอะไรเว่อร์ๆ แบบเดิมอีกต่อไป เขามอบสื่อกลางให้เสิ่นฮุ่ย และขอให้เธอช่วยหาวิธีทำลายมัน
แต่เสิ่นฮุ่ยบอกว่าสิ่งนี้ตอนนี้ยังไม่มีวิธีทำลาย ถ้าเธอจะคำนวณหาวิธีก็ต้องใช้อีกหลายสิบปี ก่อนหน้านั้นก็มีแต่ต้องพกติดตัวไว้เอง
“พกติดตัวไว้เอง”
นี่คือเส้นทางที่ซือเฉิงโย่วไม่เคยคิดฝันถึงมาก่อน
ตอนที่เสิ่นฮุ่ยคืนสื่อกลางให้ซือเฉิงโย่วนั้น เสิ่นเยว่ที่กำลังจะเดินเล่นในห้องแล็บพอดีเห็นเข้า
เสิ่นเยว่เลยรู้ว่าซือเฉิงโย่วได้สื่อกลางมาแล้ว และเป็นเสิ่นฮุ่ยที่ยอมให้เอง
การที่เสิ่นฮุ่ยยอมมอบสื่อกลางให้เองก็หมายความว่าเธอวางมันลงได้แล้ว เตรียมจะมองไปข้างหน้าและใช้ชีวิตของตัวเอง
ถึงเวลาที่จะต้องไปหาอีกคนแล้ว
เสิ่นเยว่เห็นซือเฉิงโย่วอยู่ในห้องแล็บ เอียงคอมองเขาเล็กน้อย ส่งสายตาให้เขาเล็กน้อย แล้วบอกลาเสิ่นฮุ่ย “ดูเหมือนพวกเธอจะมีเรื่องสำคัญกัน ฉันไปก่อนนะ”
เสิ่นฮุ่ยรีบพูดขึ้นทันที “ไม่มีเรื่องอะไร”
แต่เสิ่นเยว่ก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ เธอเดินออกไปข้างนอกต่อ “ฉันไปเอาน้ำให้เธอหน่อยนะ ต้องดื่มน้ำเยอะๆ”
“ฉันไม่....อยากดื่ม”
เสิ่นฮุ่ยพูดยังไม่ทันจบ เสิ่นเยว่ก็ออกไปแล้ว
ซือเฉิงโย่วเห็นดังนั้น ก็เก็บสื่อกลางให้เรียบร้อย แล้วออกจากห้องวิจัยของเสิ่นฮุ่ย
ออกจากห้องวิจัยเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ซือเฉิงโย่วก็เห็นเสิ่นเยว่ยืนรออยู่ข้างทาง
เขาเดินเข้าไปใกล้ ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ถามอย่างเป็นธรรมชาติ “ให้ฉันช่วยอะไรเธอไหม?”