“รู้จักปรากฏการณ์ทินดอลล์ไหม?”
“รู้สิ นายเขียนไว้ในบทที่สองของหนังสือเคมีพื้นฐานเล่มที่ให้ฉัน”
ซือเฉิงโย่วเริ่มชินแล้วที่เสิ่นเยว่พูดได้แม่นยำถึงสิ่งที่เขาเคยดู เคยอ่าน เขาพูดเพียงว่า “น้ำทะเลก็มีปรากฏการณ์ทินดอลล์เหมือนกัน”
เสิ่นเยว่มองท้องทะเลสีฟ้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ตอบกลับ “น้ำทะเลมีสิ่งเจือปน ไม่บริสุทธิ์ ก็สามารถมีคุณสมบัติเหมือนสารละลายคอลลอยด์ได้จริงๆ นั่นแหละ”
ตอนนี้แดดกำลังดี ดีจนแสบผิวไปหมด
เสิ่นเยว่เพิ่งจะสังเกตเห็นว่า ซือเฉิงโย่วภายใต้แสงแดดจริงๆ ดูขาวกว่าเวลาอยู่ในเรือนจำทุกวันเสียอีก
ขาวซีด
“อยากเห็นปรากฏการณ์ทินดอลล์ของน้ำทะเลไหม?” ซือเฉิงโย่วถาม
“มีอะไรน่าดู?”
“จะได้เห็นรูปร่างของแสงไง”
เสิ่นเย่วมองน้ำทะเลที่ห่างไปแค่ก้าวเดียว ถาม “ถ้าฉันกระโดดลงไป จะจมลงไปถึงก้นทะเลเลยไหม?”
ซือเฉิงโย่วส่ายหัว “ไม่ ฉันจะดึงนายไว้”
“คนในดินแดนปีกหักไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น”
“เมื่อไหร่ที่เราแข็งแกร่งพอ คนคนนั้นก็จะน่าเชื่อถือต่อหน้าเรา และตอนนี้ฉันจะทำร้ายนายหรือเปล่า นายน่าจะรู้ดีอยู่ในใจ”
เสิ่นเยว่พยักหน้าอย่างจริงจัง พูดเสียงเรียบ “งั้นฉันกระโดดล่ะ”
เสิ่นเยว่หันหลังจะกระโดดลงทะเล แต่ซือเฉิงโย่วคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน
เสิ่นเยว่ได้ยินเสียงลมหายใจของซือเฉิงโย่วที่ผิดจังหวะไปเล็กน้อย ซึ่งนานๆ ครั้งเธอจะได้ยิน “อย่าเพิ่งรีบกระโดด ใส่แว่นดำน้ำก่อน แล้วก็ใส่ชุดกันน้ำตัวนี้ทับด้วย อย่าให้เสื้อผ้าตัวเดิมเปียก”
เสิ่นเย่วมองซือเฉิงโย่วทีหนึ่ง แล้วก็เห็นผู้คุมที่อยู่ข้างหลังถืออุปกรณ์เดินมา จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกที่พูดไม่ออกขึ้นมาในใจ