ซือเฉิงโย่วไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว ไม่พบความผิดปกติอะไร
สมองของเขาไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีร่องรอยการกระแทกใด ๆ
เสิ่นเยว่จึงสงสัยว่าปัญหาของสมองซือเฉิงโย่วน่าจะเกี่ยวข้องกับความทรงจำจากเส้นเวลาอื่นที่เขาจำได้ จึงพาซือเฉิงโย่วไปหาเสิ่นฮุ่ยเพื่อลองเสี่ยงดวงดู ไม่คิดว่า จะมีเบาะแสจริง ๆ
ซูหยุนอันซึ่งเป็นผู้ช่วยวิจัยอยู่ข้างกายเสิ่นฮุ่ยก็มีอาการความทรงจำผิดปกติเหมือนกัน และอาการยิ่งหนักกว่าซือเฉิงโย่วด้วยซ้ำ
อาการของซูหยุนอันคือ ไม่พูด ไม่สนใจใคร วัน ๆ ทำได้แค่อย่างเดียว คือ อาบแดด
เสิ่นฮุ่ยคิดว่าที่ซูหยุนอันกับซือเฉิงโย่วเป็นแบบนี้อาจเกี่ยวกับตัวกลาง จึงเริ่มทำการวิจัย
เสิ่นฮุ่ยบอกว่าพอมีเบาะแสเมื่อไหร่จะติดต่อเธอทันที เสิ่นเยว่ก็เลยเก็บโทรศัพท์มือถือติดตัวตลอด ถึงแม้จะต้องกักตัวเองอยู่กับซือเฉิงโย่วก็ตาม
มาถึงเวลานี้เสิ่นฮุ่ยติดต่อเธอ ก็น่าจะมีผลวิจัยแล้ว
เสิ่นเยว่รับสายจากเสิ่นฮุ่ยแล้ว ก็มีข่าวดีจริง ๆ ด้วย
“ซูหยุนอันฟื้นแล้ว เขาไปอาบแดดทุกวัน ดื่มแต่น้ำ ไม่กินข้าว เพราะเขาคิดว่าตัวเองเป็นต้นไม้ ตอนนี้เขากลับมาเป็นปกติแล้ว”
“อาการเขาเหมือนกับซือเฉิงโย่ว เอาไว้เทียบเป็นข้อมูลอ้างอิงได้”
“ซูหยุนอันฟื้นได้ยังไง?” เสิ่นเยว่ถาม
พอพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงเสิ่นฮุ่ยก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เขามัวแต่เรียกร้องให้ฉันใส่ปุ๋ยให้เขา ฉันไม่ใส่ เขาก็บอกว่าจะไปหามาเอง ตอนที่เขาจะเดินถึงหน้าห้องน้ำสาธารณะ ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ เลยถอดรองเท้าโยนไปโดนหัวเขา แล้วเขาก็รู้สึกตัว”