ทังอวี้หัวเราะออกมาก่อนเป็นคนแรก เหมือนวันนั้นในโรงอาหาร หัวเราะอย่างบ้าคลั่งสุดขีด
และพอเขาหัวเราะจบ ความบ้าคลั่งที่ทำให้คนขนลุกก็พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับจะฉีกทุกคนที่เข้าใกล้ให้เป็นชิ้น ๆ เหลือเพียงความสนุกที่แต่งแต้มด้วยเลือด
ทังอวี้หัวเราะเสร็จ กำลังจะแสดงความเห็น ก็พบว่าซือเฉิงโย่วกับเสิ่นเยว่เดินไปแล้ว
ทังอวี้รู้ตัวว่าถูกมองข้าม
เขาโกรธไหม? เขาบ้า! เขาตาม! เขาก้าวสองสามก้าวไปข้างเสิ่นเยว่เตรียมจะซักถาม! แต่พี่สายตาปะทะกับเสิ่นเยว่ปุ๊บ พลังก็หดหายทันที ทำได้แค่ถามเสียงเบา ๆ ว่า "ทำไมไม่รอฉัน"
เสิ่นเยว่ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดแม้แต่น้อย พูดเรียบ ๆ ว่า "เราจะไปตึกหก"
ทังอวี้รับคำทันที "ฉันก็ไปด้วย"
เสิ่นเยว่ไม่พูดอะไร ตึกหกก็ไม่ใช่บ้านเธอสักหน่อย เธอจะไปขวางไม่ให้ทังอวี้ตามไปได้ยังไง
ซือเฉิงโย่วก็ไม่พูดอะไร เช่นกัน ด้านหนึ่งเขาคิดว่าทังอวี้ไม่น่ากลัวอะไร อีกด้านเขาตั้งใจจะใช้ทังอวี้เป็นเครื่องมือสอน
แน่นอนว่าเป็นแบบตัวอย่างเชิงลบ
ทังอวี้ดูเหมือนจะชอบคุยกับเสิ่นเยว่เป็นพิเศษ พอเสิ่นเยว่ไม่ปฏิเสธการตามมาอย่างชัดเจน เขาก็ถือว่าเสิ่นเยว่ยอมเดินด้วยกัน พยายามชวนเสิ่นเยว่คุยไม่หยุด พร้อมกับมองซือเฉิงโย่วที่อยู่ข้าง ๆ เป็นอากาศ
"เมื่อก่อนทำไมเธอถึงตั้งกฎส่วนตัวห้ามคนตึกสี่โผล่มาให้เธอเห็น มันทำให้ฉันลำบากไปหมดเลยรู้ไหม?"
เสิ่นเยว่ไม่ตอบ กลับถามกลับ "ลำบากอะไร"