เสิ่นเยว่หยุดฝีเท้าลง คิดครู่หนึ่งแล้วหันไปมองซือเฉิงโย่ว
แต่ถึงแม้เสิ่นเยว่จะมองซือเฉิงโย่ว ใบหน้ากลับไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ และในดวงตาก็ไม่มีเงาของซือเฉิงโย่ว ราวกับว่าเพียงแต่มองผ่านเขาไปยังสิ่งอื่น
ซือเฉิงโย่วเห็นสภาพของเสิ่นเยว่เช่นนี้ สายตาก็หรี่ลงเล็กน้อย แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เพียงเอ่ยขึ้นว่า "ข้ารู้ว่าเจ้าอยากแก้แค้นให้มาร์ธา แต่ด้วยความสามารถในตอนนี้ของเจ้ายังไม่พออีกไกล"
เสิ่นเยว่ไม่ได้โต้แย้ง นางรู้ว่าซือเฉิงโย่วพูดความจริง แต่นางจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นนางกลัวว่าจะรอไม่ไหวจนถึงวันที่นัดหมายกับพี่สาว แล้วก็จากไปเสียก่อน
นางคือภาชนะใบหนึ่ง ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยคำสัญญากับเสิ่นฮุ่ย อีกครึ่งหนึ่งคือเงามืดที่ทับถมหนาขึ้นเพราะการตายของมาร์ธา
เมื่อใดก็ตามที่เสิ่นเยว่ไม่สามารถควบคุมเงามืดส่วนนี้ได้ สิ่งที่เรียกว่าคำสัญญานั้นก็จะพังทลายลงพร้อมกับจิตใจของนางเช่นกัน
นางรู้ดีว่านางต้องทำอะไรสักอย่าง
ต้องมีเป้าหมายหนึ่งที่คอยยับยั้งเงามืดนั้นแทนนางได้
สิ่งนั้นก็คือการแก้แค้นให้มาร์ธา
ถึงแม้ตอนนี้นางจะไร้ความสามารถ แต่นางก็ต้องหาความเป็นไปได้จากสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้ได้
ซือเฉิงโย่วเห็นเสิ่นเยว่ไม่ไหวติง จึงพูดต่อว่า "มาลองทำข้อตกลงกับข้าหน่อยสิ ข้าจะช่วยให้เจ้าบรรลุเป้าหมาย แต่เจ้าต้องตอบรับข้อเรียกร้องหนึ่งของข้า"
เสิ่นเยว่มองซือเฉิงโย่ว ช่วงนี้เองที่เงาของซือเฉิงโย่วปรากฏขึ้นในดวงตาของนางอย่างชัดเจน ชายผู้นี้มีผมสีดำและดวงตาสีดำเช่นเดียวกับนาง แม้แต่ภาษาที่ใช้ก็เหมือนกัน