ความทรงจำเป็นกิจกรรมทางจิตวิทยาอย่างหนึ่งของมนุษย์ และกิจกรรมทางจิตวิทยาใด ๆ ก็มีกลไกทางสรีรวิทยาของมัน สำหรับความทรงจำนั้น มีอวัยวะทางสรีรวิทยาสำคัญสองอย่างคือ ฮิปโปแคมปัสและคอร์เทกซ์ส่วนหน้าในสมอง
อวัยวะทางวัตถุจะพัฒนาเต็มที่หรือไม่นั้น ส่วนใหญ่เป็นตัวกำหนดว่าหน้าที่ความจำของมันจะดีหรือไม่
โดยทั่วไป ความจุของความจำระยะสั้นอยู่ที่ 5-9 หน่วยข้อมูล แต่สำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 6 ปี ความจุของความจำระยะสั้นมีเพียง 4-6 หน่วยข้อมูล
นี่จึงทำให้เมื่อผู้คนระลึกถึงเหตุการณ์ในวัยเด็กช่วงต้น พวกเขามักนึกถึงรายละเอียดชัด ๆ ไม่ออก ซึ่งเรียกกันว่า ภาวะสูญเสียความทรงจำในวัยเด็ก
แต่เสิ่นอู้ไม่เหมือนใคร เขาจำสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เนิ่นมาก ๆ
ตอนนั้นเขายังพูดไม่ได้ จำได้ว่าพ่อเอาชามสวยเป็นพิเศษมาให้แม่ บอกให้แม่กินข้าวก่อน อย่าเอาแต่อุ้มลูกเล่น
เขาคิดว่าชามในมือแม่สวยดี ก็เลยเอื้อมมือไปคว้า แถมแย่งช้อนในมือแม่มาได้ด้วย ตักเข้าปากไปคำหนึ่ง พ่อกับแม่พากันหัวเราะครืน เขาก็กินได้เอร็ดอร่อยมาก
นี่คือฉากอบอุ่นไม่กี่ฉากในความทรงจำของเสิ่นอู้
และสาเหตุที่ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้น ก็เพราะเสิ่นอู้สามารถใช้สมองซีกขวาในการจดจำมาตั้งแต่เด็ก
สมองซีกขวาจดจำด้วยภาพ และเสิ่นอู้เปลี่ยนฉากในวัยเด็กให้กลายเป็นภาพ ๆ หนึ่ง เก็บไว้ในฮิปโปแคมปัสของสมองตัวเอง
ด้วยเหตุนี้เอง สีหน้าที่ปรากฏบนใบหน้าของบรรดาคุณป้าที่เห็นเขาใส่กระโปรง ถึงทุกวันนี้นึกขึ้นมายังรับไม่ได้