หัวใจของทังอวี้เต้นไม่หยุดเป็นเวลานาน
และหัวใจของเขาโลดแล่นนานแค่ไหน เสิ่นเยว่ก็นั่งรอเขาอย่างเงียบ ๆ บนโซฟาตัวเดียวนานเท่านั้น
จนกระทั่งทังอวี้จัดอารมณ์ของตัวเองเสร็จ ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใสเหมือนกับดินแดนปีกหักทุกประการ เขาจึงพูดขึ้นอีกครั้ง: "อืม ฉันนึกออกทั้งหมดแล้ว"
ถึงจุดนี้ ทั้งสองคนก็เปิดอกพูดความจริงกันอย่างหมดเปลือก เกราะป้องกันที่ปกคลุมระหว่างคนทั้งสองก็ถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์
เสิ่นเยว่มองทังอวี้ ราวกับเห็นตัวเธอในอดีต ที่ถูกความทรงจำในดินแดนปีกหักกลืนกิน จนลืมความงดงามของโลกปัจจุบัน
"ทังอวี้ เธอยังจำได้ไหมว่าเธอตายได้ยังไง?" เสิ่นเยว่มองทังอวี้ แล้วพูดประเด็นที่อ่อนไหวที่สุดที่ค้างอยู่ระหว่างคนทั้งสองออกมาตรง ๆ
ทังอวี้ก็ไม่คิดว่าเสิ่นเยว่จะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดตั้งแต่แรก แต่เขาก็ไม่กลัวที่จะตอบ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งสดใสขึ้นไปอีก
"จำได้ ฉันฆ่ามาร์ธา เธอเลยให้ฉันตาย"
สีหน้าของเสิ่นเยว่ไม่เปลี่ยน ตอนนี้มาร์ธายังมีชีวิตอยู่ คำพูดของทังอวี้จึงไม่ทำร้ายเธอได้อีก เธอถามต่อ: "แล้วเธอยังจำได้ไหมว่าเธอตายที่ไหน?"
ทังอวี้จำได้แน่นอน พอพูดถึงเรื่องนี้ เขาถึงกับตื่นเต้นเล็กน้อย: "ฉันตายต่อหน้าเธอ"
เสิ่นเยว่รับคำด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "อืม หลังจากเธอตาย เธอทิ้งเถ้ากระดูกไว้ให้ฉัน อย่างที่เธอหวัง ฉันใส่ไว้ตลอด"
คำพูดของเสิ่นเยว่ทำให้ทังอวี้หวนนึกถึงความทรงจำตอนที่ตัวเองเป็นวิญญาณเร่ร่อนในช่วงสุดท้าย ความรู้สึกครอบครองที่เกือบจะทะลักออกมาอย่างคลุ้มคลั่งต่อเสิ่นเยว่ก็ถูกกดลงไปในพริบตา