มือของเสิ่นฮุ่ยถูกเสิ่นเยว่จับไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอค้นพบว่าเสิ่นเยว่มีแรงมากขนาดนี้ บีบจนเธอเจ็บ
เมื่อครู่ มีเพียงชั่ววินาทีเดียวที่เธอรู้สึกว่าเสิ่นเยว่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ถึงแรงมือของเสิ่นเยว่ ก็คิดเพียงว่าเสิ่นเยว่ถูกซูหยุนอันทำให้ตกใจ
เธอกลับจับมือเสิ่นเยว่ตอบ "อย่ากลัว ฉันอยู่นี่ เรากลับกันก่อนเถอะ"
เสิ่นเยว่พยักหน้า ปล่อยให้เสิ่นฮุ่ยจูงเธอไป
เธอตกใจจริงๆ ตกใจกับความจริงที่เธอเพิ่งอนุมานได้ และตกใจกับตัวเองด้วย
เสิ่นฮุ่ยสามารถกลับมาเริ่มต้นใหม่เพราะการฆ่าตัวตายของเธอได้ แต่เธอกลับยังใช้ตัวเองมาเป็นเดิมพันเพื่อวางแผนกับเสิ่นฮุ่ยโดยไม่รู้ตัว
ช่วงนี้ครอบครัวสงบสุขเกินไป ความทรงจำในดินแดนปีกหักของเสิ่นเยว่แทบไม่มีที่ให้ใช้สักเท่าไร นานวันเข้า เสิ่นเยว่ก็ลืมความรู้สึกตอนตื่นนอนในโรงพยาบาลครั้งแรก ที่คิดเอาเปรียบทุกคนในเชิงวางแผนไปโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อครู่ เธอรู้สึกได้อีกครั้ง
นิสัยที่ว่าเมื่อเจอวิกฤตต้องใช้ตัวเองเป็นเดิมพันเพื่อผลประโยชน์สูงสุดนั้น ฝังลึกถึงกระดูก ตราตรึงอยู่ในส่วนลึกสุดของจิตใต้สำนึก เมื่อใดที่จำเป็น มันก็จะผุดออกมา