ซือเฉิงโย่วเดินตามความตั้งใจของตัวเองขึ้นมาบนดาดฟ้า
แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกแปลกใจ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขามาที่ตึกของกลุ่มเสิ่นซื่อ แต่เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ถึงขั้นรู้ว่าเส้นทางไปดาดฟ้าอยู่ตรงไหน
ซือเฉิงโย่วยืนอยู่บนดาดฟ้ามองลงไปข้างล่าง เริ่มนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาต่างๆ ที่เขาอยู่กับเสิ่นเยว่
หลังจากที่เขาข้ามมิติมาอยู่ในโลกนี้ การพบกันกับเสิ่นเยว่เริ่มต้นจากโรงเรียน...
เขายังจำชื่อโรงเรียนนั้นได้ ชื่อว่า........
ชื่อว่าอะไรนะ
ซือเฉิงโย่วพยายามนึก แต่เขากลับพบด้วยความตกใจว่าเขานึกไม่ออก
ไม่ใช่แค่ชื่อโรงเรียน แม้แต่ช่วงเวลาที่เคยอยู่กับเสิ่นเยว่อย่างละเอียดก็ยังนึกไม่ออก มันเลือนรางมาก
เลือนรางจนเหลือแค่ความรู้สึกคร่าวๆ เท่านั้น ไม่มีภาพ ไม่มีอะไรเลย มีเพียงความรู้สึกเท่านั้นที่ยังคงอยู่
ซือเฉิงโย่วเริ่มนึกถึงเรื่องที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุด นั่นคือวันที่ได้ยินเสิ่นเยว่พูดกับปากของเธอเองว่าอยากหย่าร้าง ตามปกติแล้วมันควรเป็นภาพที่เขาจะไม่มีวันลืม แต่ไม่คิดว่าเขาจะนึกได้เพียงแค่ความเจ็บปวดในวันนั้น แต่กลับนึกภาพออกไม่ได้เลย
ถึงแม้ความทรงจำของซือเฉิงโย่วจะเปลี่ยนไป แต่อย่างน้อยไอคิวของเขาก็ไม่ได้มีปัญหา
เพราะความผิดปกตินี้เอง ทำให้ซือเฉิงโย่วหยุดขาที่ยื่นไปที่ขอบดาดฟ้าทันที ยืนนิ่งอยู่กับที่ และเริ่มคิดว่าปัญหามันอยู่ที่ไหน
ในขณะเดียวกัน ก็ทำให้เจ้าหน้าที่คุ้มกันที่แอบจ้องมองซือเฉิงโย่วอยู่ในที่มืดยังไม่ลงมือ
คำสั่งที่พวกเขาได้รับคือ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่ต้องโผล่ออกมา ก็เพราะถ้าซือเฉิงโย่วรู้ตัวว่าตอนนี้เขาอยู่ภายใต้การเฝ้าดู บางทีมันอาจส่งผลเสียต่ออาการป่วยของเขาได้