"เสิ่นเยว่ นี่เธอนะ หน้าตาก็น่าสงสารจะตาย ทำไมไม่รู้จักเอามาใช้บ้าง ชอบทำเป็นเข้มแข็งตลอด มันได้อะไรขึ้นมา สู้ร้องไห้ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ"
"ร้องไห้แล้วแก้ปัญหาได้ไหม"
"ฟังที่เธอพูดสิ หมูยังอาย ร้องไห้แก้ปัญหาได้สิ เธอลองร้องไห้ต่อหน้าพี่สาวดู เดี๋ยวพี่จัดการพวกผู้ชายสามหาวที่คิดร้ายกับเธอให้เอง เป็นไง"
"ฉันไม่ชอบ ฉันจัดการเองก็ได้"
"เชอะ ก็เพราะเธอมันไม่น่ารักยังไงล่ะ พูดความจริงเลยไม่มีใครเชื่อ"
"...แค่ร้องไห้ ก็ได้แล้วเหรอ"
"ก็ไม่ใช่แค่นั้นสิ เธอต้องร้องให้สวยด้วย แถมต้องพองาม และที่สำคัญคือจังหวะ อย่างพวกผู้หญิงที่ปกติทำตัวขรึมๆ แบบเธอ ถ้าสามารถร้องไห้ออกมาในเวลาที่เหมาะสมได้นี่ โอ้โห สุดยอดเลย สนุกแน่ๆ ฮ่าๆๆๆๆ!"
หลังจากนั้น เสิ่นเยว่ก็เรียนรู้ที่จะร้องไห้ แถมร้องได้สวยมากด้วย
...
เสิ่นเยว่หลับไปสบายมาก
แต่ถ้าคิดดีๆ ก็ไม่ถึงกับสบายหรอก
เพราะเธอฝันถึงส่วนหนึ่งของความทรงจำ
ปกติเวลาดึงความทรงจำพวกนี้ที่ผุดขึ้นมาในหัวมาดู เธอยังทำเป็นมองจากมุมบุคคลที่สามได้ เหมือนเรียนความรู้ แยกแยะอย่างเป็นกลาง
แต่ถ้าเป็นความฝัน ความรู้สึกร่วมมันแรงเกินไป จนตอนนี้เสิ่นเยว่ยังตั้งสติไม่ทัน
นี่มันคุกนะ จะบ้าเหรอ แค่ร้องไห้ในคุกแล้วทำให้สามขั้วอำนาจตีกันเพื่อเธอเนี่ยนะ นี่ไม่ใช่นิยายแนวรวมรักที่ไม่มีเหตุผลนะ
กองความทรงจำพิลึกนี่ต้องมีปัญหาชัวร์ ต้องกลับไปดูใหม่
"พี่เยว่! ตื่นยัง! อาหารกลางวันเสร็จแล้ว!" ผู้ช่วยผู้กำกับตะโกนอยู่หน้าประตู