โจวเสวี่ยเจิงรู้มาตลอดว่าตัวเองต้องการอะไร
ตอนอยู่อนุบาล มีวันเด็กครั้งหนึ่ง คุณครูเตรียมของขวัญให้ทุกคน แต่ของขวัญมีหลายแบบ
เด็กๆ ทุกคนพากันกรูเข้าไปแย่งของขวัญที่ตัวเองชอบ บางคนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลย มีแต่เธอคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะไม่อยากให้กระโปรงของตัวเองยับ จนกระทั่งคนส่วนใหญ่เลือกกันเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปหยิบมาสักชิ้นแบบส่งๆ
เพราะยังไงก็ไม่มีชิ้นไหนที่เธอชอบอยู่แล้ว
แต่ไม่คิดว่าพอคุณครูเห็นสิ่งที่เธอทำแล้วจะชมเธอซะอีก บอกว่าเธอรู้จักถ่อมตน ไม่ยึดติดกับสิ่งที่ได้หรือเสีย ดีกว่าเด็กคนอื่นๆ ที่เอาแต่คิดถึงความสุขของตัวเองมากกว่าครึ่งหนึ่งเลย
ตั้งแต่ตอนนั้น โจวเสวี่ยเจิงก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้คนอื่นชอบตัวเอง
แค่มีตัวเปรียบเทียบก็พอแล้ว
หลังจากที่บ้านมีน้องสาว พ่อแม่เคยทุ่มเทความสนใจไปกับการดูแลเจ้าตัวเล็กอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อโจวเสวี่ยเจิงคอยสอนให้โจวเสวี่ยหรง ซน เกเร ไม่เคารพมารยาท และไม่สนใจใครอยู่เรื่อยๆ ความรักของพ่อแม่ก็กลับมาหาเธออีกครั้ง
แถมมากกว่าแต่ก่อนด้วยซ้ำ
พอโจวเสวี่ยหรงโตขึ้นอีกหน่อย โจวเสวี่ยเจิงก็มักจะบอกว่า ไม่ถูก ไม่ได้ นายนี่ทำไมโง่แบบนี้ นานวันเข้าโจวเสวี่ยหรงก็ยิ่งไม่มั่นใจในตัวเอง ก้มหน้าเงียบอยู่ตลอด และยิ่งไม่มีตัวตนในบ้านไปเรื่อยๆ
หัวใจคนเรามันเอนเอียงได้เสมอ ขอแค่มีตัวเปรียบเทียบ เธอคือคนที่ดีที่สุด โจวเสวี่ยเจิงเชื่อในเหตุผลนี้มาตลอด
ที่เธอมาร่วมรายการนี้ก็แค่เบื่อน้องสาวที่ว่าง่ายและเชื่อฟังจนไม่สนุกแล้ว อยากหาของเล่นใหม่