ของขวัญเป็นพันชิ้น ตอนแรก ๆ ที่แกะก็ยังพอไหว แต่พอแกะไปเรื่อย ๆ เสิ่นเยว่ก็เริ่มขี้เกียจ สุ่มเรียกบอดี้การ์ดพี่ใหญ่มาช่วยแกะให้
บอดี้การ์ดพี่ใหญ่แกะเร็วมาก เสิ่นเยว่ก็เดาเร็วมาก แทบจะในวินาทีที่ของขวัญโผล่ออกมา เธอก็เดาได้ทันทีว่านี่คือของขวัญที่ใครเลือกซื้อ
ขนาดช้อนที่ดูธรรมดา ๆ หนึ่งอัน เสิ่นเยว่ยังเดาได้ว่าใครเป็นคนให้
“ช้อนเหรอ? พี่ชายห้าส่งมาให้”
เสิ่นเยว่ทำได้อย่างราบรื่นมาก แต่เสิ่นฮุ่ยกลับทายผิดติดกันตั้งห้าครั้ง ถูกทำโทษด้วยการวาดรูปเต่าน้อย ๆ ลงบนหน้าหลายตัวแล้ว
พอเห็นเสิ่นเยว่ทายถูกอีกครั้ง เธอก็มองมาด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “ช้อนเนี่ยนะ? เดายังไง?”
เสิ่นเยว่ชี้ไปที่แผ่นแม่เหล็กตรงกลางช้อนแล้วพูดว่า “ดูสิ แผ่นติดตรงกลางช้อนนี้ ตอนกินข้าวพี่ชายห้าเคยบอกว่าเขาค้นพบสารชนิดหนึ่งที่ช่วยเพิ่มการรับรู้รสชาติของคน พอฉันเห็นช้อนอันนี้ ฉันก็เลยนึกถึงพี่ชายห้า”
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นอู้ที่เห็นเสิ่นเยว่เข้าใจตัวเองขนาดนั้นในจอ ก็รู้สึกจุกที่จมูก อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมา ดวงตาเริ่มพร่ามัว
พอดีตอนนั้นเสิ่นเยว่แกะของขวัญอีกชิ้นหนึ่ง เดาได้ในทันทีว่าเป็นของพี่ชายรอง เพราะเหตุผลคือ ในวิดีโอของพี่ชายรองที่เธอเห็นบนอินเทอร์เน็ตวันนั้น พี่ชายรองมองเจ้าสิ่งนี้อยู่อีกสองสามตา
ชั่วขณะนั้น สายตาของเสิ่นซวงอี้ก็พร่ามัวตามไปด้วย
น้องสาวดีจริง ๆ และใส่ใจฉันจริง ๆ ขนาดว่าฉันดูอะไรยังรู้เลย
เธอนี่มัน... ฉันร้องไห้เลย
คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
ตลอดทั้งวันนอกจากเวลากินข้าว เสิ่นเยว่กับเสิ่นฮุ่ยก็แกะของขวัญและทายของขวัญกันตลอด
ผลงานของเสิ่นเยว่คือทายถูกทุกอย่างไม่มีพลาด
ส่วนผลงานของเสิ่นฮุ่ยคือ ลงโทษทุกคนอย่างเท่าเทียม รวมถึงตัวเธอเองด้วย