เมื่อคำพูดนั้นจบลง เสิ่นเยว่เงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย แต่ไม่ได้มองไปทางคุณพ่อเสิ่น แต่กลับมองไปที่เสิ่นฮุ่ย
ทั้งที่นางไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เสิ่นฮุ่ยกลับถูกสายตานั้นจ้องมองจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ทำไมต้องมองนางด้วยแววตาน่าสงสารแบบนั้นด้วย จะให้ช่วยอะไรกันแน่ นางมีสิทธิ์อะไร
เสิ่นฮุ่ยกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนี รู้สึกสับสนวุ่นวายอยู่ในใจ
ในความคิดของเสิ่นฮุ่ย นางคิดอยู่นาน แต่ในความเป็นจริงก็ผ่านไปแค่ประมาณสองวินาทีเท่านั้น
สองวินาทีต่อมา เสิ่นฮุ่ยก็ตอบคำถามของคุณพ่อเสิ่น "ไม่มีอะไร...แกล้งหนู"
เดิมทีเสิ่นอี้เฉินก็กำลังสังเกตสีหน้าของเสิ่นฮุ่ยอยู่แล้ว พอได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ถึงแม้ช่วงนี้เขาจะเห็นแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นฮุ่ยกับเสิ่นเยว่กำลังไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่การที่มันราบรื่นขนาดนี้ก็เกินความคาดหมายของเขาเหมือนกัน
เขาใช้สายตาห้ามปรามเจ้าสองซึ่งกำลังจะปล่อยคำหยาบคายระหว่างทานข้าว แล้ววางตะเกียบลงเบา ๆ เช็ดเศษอาหารที่มุมปาก ไม่สนใจคำถามของคุณพ่อเสิ่นเมื่อครู่ แล้วพูดกับทั้งสองคนว่า "ไปกันเถอะ ฉันไปส่งพวกเธอที่โรงเรียน"
เสิ่นเยว่เพิ่งจะหยิบช้อนส้อม ยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว พอได้ยินเสิ่นอี้เฉินพูดแบบนี้ก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง รีบวางชามตะเกียบ คว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นหลังแล้วมายืนข้างเสิ่นอี้เฉินทันที
นี่คือสัญชาตญาณของเสิ่นเยว่ พี่ชายใหญ่จะปล่อยให้เธอหิวในตอนเช้าไม่ได้เด็ดขาด แต่ตอนนี้เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ พี่ชายใหญ่กลับให้เธอไปโรงเรียน นั่นก็เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น