ดาเนียลากินข้าวเที่ยงกับเสิ่นเยว่ทั้งที่อึดอัดสุดขีด
ระหว่างมื้อ เธอไม่เพียงต้องเผชิญกับความอัปยศที่ซือเฉิงโย่วมอบให้ แต่ยังต้องทนกับสายตาราวกับข่มขู่ที่หมายเลขสิบสี่ส่งมาเป็นระยะ
สรุปคือทรมานมาก
กว่าจะกินข้าวเสร็จก็แทบแย่ ซือเฉิงโย่วบอกว่าตอนบ่ายเขาไม่ไปตึกหมายเลขแปดกับเสิ่นเยว่แล้ว ไม่ใช่แค่ตอนบ่าย แต่ก่อนที่ศึกแยกตึกจะมาถึงจริง ๆ เขาไม่คิดจะโผล่มาให้เสิ่นเยว่เห็นอีก
ถ้าเขาไปอยู่ข้าง ๆ เสิ่นเยว่บ่อย ๆ มันจะส่งผลต่อการที่เสิ่นเยว่ต้องเผชิญกับบางอย่างด้วยตัวเอง
เสิ่นเยว่มองซือเฉิงโย่วที่กำลังจะจากไป แล้วพูด "นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย"
ซือเฉิงโย่วชะงักไปครู่หนึ่ง ก็นึกได้อย่างรวดเร็วว่าเสิ่นเยว่หมายถึงคำถามไหน
มุมปากเขากระตุกขึ้นเบา ๆ แต่แววตาไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย "หัวใจที่ฉันเข้าใจ ก็คือดาเนียลาในวันนี้ไง เธอยังอยากเรียนอีกไหม"
เสิ่นเยว่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย "อยากสิ นายก็รู้ว่าฉันมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น"
ซือเฉิงโย่วได้ยินคำพูดที่ไร้ความลังเลของเสิ่นเยว่ ก็เหมือนเห็นมาร์ธาหญิงสาวผู้บ้าบิ่นคนนั้นกำลังทำหน้าท้าทายอยู่ตรงหน้าเขา
"เธอเป็นคนสอนเธอมาจริง ๆ ด้วย ฉันรู้แล้ว ถ้าเธอผ่านศึกแยกตึกไปได้อย่างราบรื่น ฉันจะสอนสิ่งที่ฉันเห็นในโลกใบนี้ให้เธอ"
เสิ่นเยว่จับได้อย่างไวว่า ซือเฉิงโย่วพูดว่าโลก ไม่ใช่หัวใจ แต่เธอคิดไปมา เหมือนการเรียนรู้เรื่องโลกจะได้อะไรมากกว่าเรื่องหัวใจ ก็เลยไม่ได้ถาม