คำตอบของเสิ่นเยว่อยู่ในความคาดหมายของทังอวี้ เขาไม่ได้ตอบคำถามของเสิ่นเยว่ แต่กลับเอ่ยถึงอีกคนหนึ่งขึ้นมา: "ผมเป็นคนที่สอง แล้วซูหยุนอันล่ะ"
เสิ่นเยว่ชงชาใส่ถ้วยที่ว่างของทังอวี้พร้อมกับตอบไปว่า "ซูหยุนอันเป็นเพื่อนของฮุ่ยฮุ่ย ฉันจะไปทรมานเขาเรื่องอะไรกัน"
พอพูดถึงคำว่าทรมาน เสิ่นเยว่ก็ส่งชาให้ทังอวี้พอดี
ทังอวี้: ...
ทังอวี้รู้สึกเอือมๆ อยู่ลึกๆ แต่ความรู้สึกอึดอัดในใจเมื่อกี้ก็คลายลงไปบ้างอย่างบอกไม่ถูก
การพูดตรงๆ ของเสิ่นเยว่นี่ เหมือนกับในฝันจริงๆ
เขารับชามาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็นั่งเงียบๆ กับเสิ่นเยว่
อยู่ๆ ก็มีเสียงพลิกหนังสือดังขึ้นมาอีกครั้งจากมุมหนึ่ง ประกอบกับกลิ่นชาหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องรับแขก ทำให้ทังอวี้เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ
เขาคิดว่า ครั้งนี้เขาจะลองสักครั้ง
แค่ครั้งเดียวก็พอ
เขากลืนชาในถ้วยลงไปจนหมด ความขมของชาเข้มกลืนกินทุกความรู้สึกในชั่วขณะ เหลือเพียงรสขมที่แทบจะทรมานอยู่ที่ปลายลิ้น
"ผมทนถูกทรมานได้ ผมชินแล้ว"
เสิ่นเยว่ไม่ได้เงยหน้า ไม่มีทีท่าจะสนใจ แต่ก็พูดเรื่อยเปื่อยออกไปว่า "ชอบให้คนทรมานมันไม่ใช่เรื่องดีนะ พี่น้องเธอก็เคยคิดแบบนั้นมาก่อน ตอนนี้เห็นพี่ชายห้าก็หนีล่ะ"
คำพูดของเสิ่นเยว่ทำให้ทังอวี้สะดุ้งคิดขึ้นได้ว่า ตอนนี้ตัวเองมีครอบครัวแล้ว จะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้