เอพริลเพิ่งจะแอบออกมาจากหลังประตู ก็ได้ยินผู้หญิงที่แต่งตัวและหน้าตาเหมือนเทวดา แต่แท้จริงแล้วเป็นปีศาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่าเธอจะออกจากตึกหมายเลขหนึ่ง
ต่อให้เธอจะเดาได้อยู่ลึกๆ ว่าผู้หญิงผมดำที่ชื่อเสิ่นเยว่คนนั้นคงจะบ้าไปแล้ว แต่เธอก็ไม่คิดว่าเสิ่นเยว่จะบ้าได้ขนาดนี้
นักโทษของตึกหนึ่งที่ออกจากตึกหนึ่งไป ก็เหมือนกับมนุษย์ที่เคยชินกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ถูกโยนเข้าไปในป่าดึกดำบรรพ์
ไม่ต้องรอให้นักโทษลงมือ แค่กฎที่กดทับนักโทษทั่วไป ก็เพียงพอที่จะทำให้นักโทษตึกหนึ่งผู้สูงศักดิ์ที่เคยกู่ก้องอยู่ในที่แห่งนี้อยู่ไม่ได้
นักโทษตึกหนึ่งที่ถูกโยนออกไปในอดีต มักจะสูญเสียคุณค่าไปแล้ว จึงถูกโยนออกจากตึกหนึ่ง กลายเป็นของเล่นของนักโทษคนอื่น
ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์แบบนี้ บรรยากาศในเรือนจำก็จะคึกคักที่สุด เหมือนกับงานฉลองใหญ่ คนที่เคยยืนอยู่บนที่สูงถูกเหยียบลงไปในธุลี นั่นคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เอพริลไม่เคยเข้าร่วม แต่เธอก็เคยเห็นชะตากรรมของนักโทษตึกหนึ่งคนก่อนๆ ผ่านการถ่ายทอดสด บางครั้ง คนเรานั้นมีชีวิตอยู่ยังแย่กว่าตาย และบางคนถึงกับอยากตายก็ตายไม่ได้