รถของซือเฉิงโย่วจอดอยู่ที่หน้าประตู ตอนที่เขากับเสิ่นเยว่เดินออกจากโรงเรียนด้วยกัน ก็ได้รับความสนใจจากผู้คนไม่น้อย บางคนถึงกับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเอาไว้
ซือเฉิงโย่วสัมผัสได้ว่ามีคนถ่ายรูปเขาและเสิ่นเยว่ แต่เขาไม่พูดอะไร
ยังเป็นเสิ่นเยว่ที่สังเกตเห็นว่ามีคนถ่ายรูปก่อน แล้วจึงเตือนซือเฉิงโย่วว่า “รูปนายถูกปล่อยลงเน็ตไม่ได้นะ”
แค่ประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว ก็ทำให้ซือเฉิงโย่วนึกถึงรูปตอนที่เขาเจอเสิ่นเยว่ครั้งแรกที่ถูกถ่ายเอาไว้ได้
ว่าแต่... รูปนั้น ยังอยู่ในโทรศัพท์ของเสิ่นเยว่อีกไหมนะ?
ซือเฉิงโย่วคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปพลาง อธิบายให้เสิ่นเยว่ฟังไปพลางว่า “ผมขอย้ายตำแหน่งไว้แล้ว ตอนนี้ไม่มีปัญหาแล้ว”
ซือเฉิงโย่วปลดล็อกรถ แต่ไม่ได้ขึ้นรถก่อน เขาเปิดประตูข้างคนขับให้เสิ่นเยว่ก่อน แล้วตอนที่เสิ่นเยว่นั่งเข้าไป เขาก็ยังประคองกรอบประตูไว้ไม่ให้เสิ่นเยว่หัวกระแทก
ดูผิวเผินเหมือนเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่จริงๆ แล้วซือเฉิงโย่วตื่นเต้นมาก เขากลัวว่าเสิ่นเยว่จะไม่ชอบ
นี่เป็นครั้งแรกที่ซือเฉิงโย่วเปิดประตูรถให้ใคร แต่เขากลับเห็นพ่อทำแบบนี้กับแม่มาหลายครั้งตั้งแต่เด็ก
พ่อชอบพูดว่า ผู้หญิงต้องทะนุถนอม ต้องตามใจ ต้องเลี้ยงดูอย่างประคบประหงม...
แต่ทุกครั้งที่พ่อพูดแบบนี้ ก็จะถูกแม่ด่าเอาทุกครั้ง
“ทะนุถนอมอะไรกัน เลิกใส่ความคิดล้าสมัยให้ลูกสาวหน่อยเถอะ หนูหนูมาทางนี้ แม่สอนหนูหาเงิน ต้องพึ่งตัวเองได้ก่อนถึงจะมีเวลาว่างไปหวังพึ่งคนอื่น”