"เธอไม่มีสิทธิ์ขอโทษแทนฉัน และฉันก็จะไม่ขอโทษ" เสิ่นฮุ่ยจ้องเสิ่นเยว่ พูดเย็นชา
ข้าง ๆ มีเพื่อนคนอื่น ๆ มองมาอีกแล้ว เห็นทีว่าจะสังเกตเห็นความวุ่นวายที่ฝั่งเสิ่นเยว่ได้
เสิ่นเยว่ไม่ได้สนใจสายตารอบข้าง แค่ยิ้ม "การขอโทษแทนคนอื่นไม่มีประโยชน์ คำขอโทษที่ไม่จริงใจก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปาก ฉันขอโทษเพราะเรื่องของตัวเอง เมื่อกี้ฉันเปิดโยเกิร์ตตอนเรียน เปิดแรงไปหน่อยเลยหกใส่ครูหนิว"
เสิ่นฮุ่ย: ......
เสิ่นเยว่พูดไปพลาง หยิบโยเกิร์ตรสสตรอว์เบอร์รีอีกหนึ่งขวดจากกระเป๋าวางบนโต๊ะเสิ่นฮุ่ย "อ้อ ฉันยังมีอีกขวด ให้เธอดื่ม"
วางโยเกิร์ตแล้ว เสิ่นเยว่ก็ออกจากห้องเรียนไป
เสิ่นฮุ่ยนั่งอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง ไม่มีใครเข้ามาคุยด้วย
เสิ่นฮุ่ยรู้ดีว่าความรู้สึกนี้คืออะไร นี่คือความกลัวที่คนพวกนั้นมีต่อเธอ
ความกลัวเป็นเรื่องปกติ
มีเพียงความกลัวเท่านั้น ถึงจะอยากถอยห่าง ไม่ใช่เข้าไปทำร้าย
เธอสมควรถูกหวาดกลัว
แบบนี้ถึงจะปลอดภัย
เสิ่นฮุ่ยมองโยเกิร์ตที่เสิ่นเยว่ทิ้งไว้ให้ตอนจากไป แกะหลอดเสียบลงกล่องแล้วดื่ม
ที่แท้เสิ่นเยว่ก็ชอบรสชาตินี้ รสชาติไม่เลวนี่นา
เสิ่นฮุ่ยดื่มไปพลางคิดคำนวณเวลาที่เสิ่นเยว่จะกลับมาด้วย