ชิงเสี่ยวอวี้สอนได้ละเอียดมาก โจวเสวี่ยหรงเรียนรู้ได้เร็วจนจบ แล้วเอ่ยขอบคุณเบาๆ
แต่เสิ่นเยว่กับเจียงซื่อเหวินยังคงเบิกตาคู่สวยใสแป๋วอยู่ โดยมีตัวอักษรใหญ่ๆ สี่คำว่า 'ฉันไม่เข้าใจ' แปะอยู่เต็มหน้าเลยทีเดียว
เสิ่นเยว่น่ะขี้เกียจจะขยับสมองล้วนๆ อยากจะเสพความรู้สึกที่ถูกชิงเสี่ยวอวี้สนใจตอนสอนให้เฉยๆ ส่วนเจียงซื่อเหวินก็คือพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะทำความเข้าใจแล้ว แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่องจริงๆ
ชิงเสี่ยวอวี้ดูเวลาแล้วเริ่มไล่แขก "คาบบ่ายจะเริ่มแล้ว พวกเธอจะไม่กลับกันรึไง"
โจวเสวี่ยหรงดูเวลาแล้วก็รีบลนลานขึ้นมาทันที วันนี้เป็นวันแรกที่เธอมาเรียน จะมาสายไม่ได้ โชคดีที่ห้องเรียนของเธออยู่ข้างๆ นี่เอง
"งั้นฉันไปก่อนนะ เยว่เยว่ เดี๋ยวเลิกเรียนฉันมาหานะ..." พูดจบ โจวเสวี่ยหรงก็หันไปหาชิงเสี่ยวอวี้แล้วเอ่ยเบาๆ อีกครั้ง "แล้วก็ขอบคุณเธอด้วย"
ชิงเสี่ยวอวี้ตอบอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไร"
เจียงซื่อเหวินหัวเสียสุดๆ แต่ก็เดินตามโจวเสวี่ยหรงออกไปด้วย
ปกติแล้วเกรดเขาก็ไม่ได้แย่เกินไป อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางล่าง ครูก็ไม่เคยว่าเขาเลย เขาก็เลยรู้สึกดีกับตัวเองมาตลอด
แต่วันนี้ดันถูกเด็กที่อายุน้อยกว่ามาสอนทำโจทย์ให้ แถมยังฟังไม่รู้เรื่องอีก อันนี้รับไม่ได้จริงๆ นะ!
เขาจะไม่เรียนก็ได้ แต่จะเรียนแล้วเรียนไม่รู้เรื่องไม่ได้!
เจียงซื่อเหวินตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าตั้งแต่วันนี้จะพยายามเรียน อย่างน้อยก็ให้ครั้งหน้าเข้าใจบ้าง
คาบบ่ายคาบแรกคือวิชาคณิตศาสตร์ หนิวไขว้หยุ่นเดินเข้าห้องเรียนมาก็เห็นเสิ่นเยว่ที่ตาสว่างแจ๋วอยู่ เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ
หนิวไขว้หยุ่นยอมรับตัวเองว่าไม่เคยเป็นคนที่จะกล้ำกลืนอะไรไว้ ถ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็ต้องรู้ให้ได้ เขาจึงถามเสิ่นเยว่ตรงๆ เลยว่า "เธอไม่นอนหลับรึไง"