สมองของซือเฉิงโย่วมีปัญหา
เขาไม่เพียงแต่ลืมว่าตัวเองเป็นใคร แต่ในสมองยังมีความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเขาอีกด้วย
"เสิ่นเยว่ เธออย่าหวังจะทิ้งฉันไปหาผู้ชายคนนั้นนะ"
เสิ่นเยว่รับผ้าเช็ดหน้าอุ่น ๆ ที่ซือเฉิงโย่วยื่นให้ แล้วเช็ดหน้าไปด้วย ตอบกลับไปอย่างมึนงงว่า "ฉันจะไปหาใคร ฉันยังไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่เธอพูดถึงคือใคร"
".......วันนั้นฉันได้ยิน ที่เธอคุยกับเพื่อนของเธอ"
"ฉันพูดอะไร?" ตอนนี้เสิ่นเยว่รู้แค่ว่าในหัวของซือเฉิงโย่วมีความทรงจำเท็จ ๆ เต็มไปหมด แต่ไม่รู้ว่าความทรงจำของเขาปั่นป่วนถึงขั้นไหน
ซือเฉิงโย่วเห็นเสิ่นเยว่ไม่มีท่าทีจะสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย เหมือนไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่นิด สายตาก็แวบหนึ่งด้วยความเจ็บปวด
เขากัดริมฝีปากเบา ๆ หันหน้าหนีไม่ให้เสิ่นเยว่เห็นความคิดในสายตา น้ำเสียงที่ลดต่ำลงเผยให้เห็นความสั่นเครือเล็กน้อย "ในสายตาของเธอ ฉันเป็นคนที่ต่ำต้อยขนาดนั้นเลยหรอ?"
คำว่า "ต่ำต้อย" ทำให้เสิ่นเยว่ที่ยังไม่ตื่นเต็มตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
แย่แล้ว เกือบลืมไปว่า ตอนนี้ซือเฉิงโย่วเป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนไหวสุดขีด ไม่เพียงแต่คิดว่าเธอนอกใจกับผู้ชายที่ไม่มีตัวตน แต่ยังมีพฤติกรรมสุดโต่งกักขังเธอไว้ในบ้าน ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น
เสิ่นเยว่ดึงแขนเสื้อของซือเฉิงโย่ว ผ้าที่นุ่มและบางในมือทำให้เสิ่นเยว่รู้สึกถึงความเป็นจริงขึ้นมาได้บ้าง
ตั้งแต่สมองของซือเฉิงโย่วพัง เขาก็เปลี่ยนนิสัยการแต่งตัวไปจากเดิม
ซือเฉิงโย่วเมื่อก่อนต่อหน้าเสิ่นเยว่ ไม่ว่าจะเป็นชุดทำงานหรือชุดส่วนตัว ก็แต่งตัวให้ตัวเองดูดีเหมือนผีเสื้อ