เสิ่นเยว่ขยี้คอเบาๆ ทังอวี้ลงมือไม่ค่อยรู้สึกหนักเบา แถมยังเจ็บเอาเรื่อง
ถึงแม้เมื่อครู่จะดูเหมือนทังอวี้แค่วางมือบนไหล่เธอแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่มีเพียงเสิ่นเยว่เองที่รู้ดี ทังอวี้ไม่เพียงแค่กดไหล่เธอไว้เท่านั้น แต่ยังควบคุมต้นคอของเธอไว้อย่างแนบเนียนโดยไม่ให้ใครสังเกต
นั่นคือท่าทางที่อันตรายอย่างยิ่ง สื่อถึงการข่มขู่และความต้องการครอบครอง
เสิ่นเยว่เงยหน้ามองตาสีฟ้าน้ำแข็งของทังอวี้ จู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่ความรู้สึกนี้เธอไม่ทันได้คว้าไว้ ทำได้เพียงเดาว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น
“กฎบอกไว้ว่า มีเพียงคนจากตึกสองเท่านั้นที่กลายเป็นหมาได้” นัยยะคือ ทังอวี้ไม่สามารถเป็นหมาได้
เสิ่นเยว่จำกฎของทุกตึกได้เสมอ
เพียงแต่เมื่อก่อนเป็นแค่การจำ และตอนนี้เธอกำลังเรียนรู้ที่จะใช้มัน
ทังอวี้ได้ยินคำพูดของเสิ่นเยว่ก็ไม่แปลกใจ ที่เขาคาดไว้ไม่ผิดจริงๆ ในเรือนจำจะมีคนที่ถูกใจเขาบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง?
ทังอวี้สะบัดมือทิ้งซือเฉิงโย่ว ขณะเดียวกันก็ยิ้มให้เสิ่นเยว่ “ที่นายรู้กฎก็ดีแล้ว... แต่ชีวิตหมาเถื่อนไม่ควรมีที่ไป พวกมันควรถูกคว้านท้อง ปล่อยให้ซากเน่าเปื่อยกลางทุ่ง ให้พวกนกนางนวลแย่งกิน ไม่เหลือซาก"
ทังอวี้พูดไปพลาง สื่อความหมายไปพลาง
เสิ่นเยว่ขมวดคิ้วมองทังอวี้ ใบหน้าเผยความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง “หมาเถื่อนไปทำให้แกโกรธที่ไหน? ทำไมต้องคว้านท้องมันด้วย?”
ทำไม?
ทังอวี้จะรู้ได้ยังไง
ประโยคนั้นของเขาเป็นแค่การเปรียบเทียบ เป็นแค่การข่มขู่ผู้คุมคนหนึ่งที่เขารำคาญตา เป็นแค่การทำให้คนอื่นกลัว เขาไม่มีเหตุผลอะไร