เสิ่นอู้ได้ยินเสิ่นเยว่เรียกตัวเองว่าพี่ชายอีกครั้ง ก็รู้ทันทีว่าเสิ่นเยว่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ คือแผนเล็กๆ นี่มันถูกวางต่อหน้าเขาโดยที่เขารู้เท่าทันทุกอย่าง
เสิ่นอู้รู้สึกได้ถึงความจำยอม ถอนหายใจพูดว่า “ไม่ว่าจะเป็นยาอะไรก็ต้องมีทางแก้ออก แน่นอนว่าฉันทำได้ แต่ฉันต้องการเนื้อของเขา”
เสิ่นเยว่เข้าใจเสิ่นอู้ดี เขาเลือกเรียนแพทย์ตั้งแต่แรกก็เพื่อจะรักษาเสิ่นจี้เจ๋อ ปกติพูดจาอาจจะดูเพี้ยนๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยหมกมุ่นกับเนื้อหรือกระดูกของใครเป็นพิเศษ
เสิ่นอี้เฉินสอนเขาได้ดี ทำให้เสิ่นอู้เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าสิ่งเหล่านั้นผิดกฎหมาย ทำไม่ได้ ดังนั้นถึงเสิ่นอู้จะมีพฤติกรรมแปลกๆ บ้าง แต่เขาก็ไม่เคยทำผิดกฎหมาย
การเอ่ยปากขอซี่โครงใครบางคนแบบวันนี้นี่เป็นครั้งแรก
เสิ่นเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจอะไรบางอย่าง “ยาที่ใช้กับซูหยุนอันช่วยพี่ชายสี่ได้เหรอ?”
เสิ่นอู้ส่ายหน้า “ยาล้วนๆ ฤทธิ์มันแรงเกินไป ร่างกายพี่ชายสี่รับไม่ไหว แต่ฤทธิ์ยาที่ตกค้างอยู่ในร่างกายของคนคนนี้หลังจากที่ร่างกายดูดซึมไปแล้วนั้นเหมาะสมมาก ไม่เพียงแต่อ่อนโยน แต่ยังไม่มีผลข้างเคียง เอาไปปรับปรุงดู บางทีอาจจะรักษาโรคของพี่ชายสี่ได้”