เสิ่นฮุ่ยไม่เคยเข้าโรงเรียน
และไม่เคยใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนร่วมวัย
เธอเคยได้ยินเรื่องโรงเรียน และเคยเรียนรู้จากปากของหนูทดลองบางตัวว่าโรงเรียนเป็นสถานที่แบบไหน ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเด็ก ๆ เธอเคยคิดอย่างบริสุทธิ์ใจว่าวันหนึ่ง เธอก็จะได้ไปโรงเรียนและรู้จัก "เพื่อน"
แต่เธอคิดผิด
วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เธอถามว่าตัวเองไปโรงเรียนได้ไหม หนูทดลองตัวนั้นที่บอกเธอว่าโรงเรียนมีอยู่จริง ก็หายสาบสูญไป
ส่วนสองคนที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อแม่ของเธอบอกว่า โรงเรียนเป็นที่ที่คนอ่อนแอไปนั่งรับความรู้เฉย ๆ เธอเป็นอัจฉริยะ ต่างจากคนธรรมดา เธอต้องเดินนำหน้าทุกคน เพื่อบุกเบิกเส้นทางที่ยังไม่มีใครค้นพบ
ดังนั้น การไปโรงเรียนสำหรับเธอ จึงเป็นเพียงการเข้าสังคมที่ไร้ประโยชน์ และเป็นเพียงก้อนหินขว้างขวางทางเดินของเธอเท่านั้น
เสิ่นฮุ่ยมีสมุดวางแผนชีวิตของตัวเอง เล่มนั้นเขียนไว้ว่า ตั้งแต่เธอเกิดมา ในแต่ละปีต้องพัฒนาสมองถึงระดับไหน งานวิจัยในแต่ละช่วงต้องเสร็จเมื่อไหร่ และเป้าหมายสุดท้ายต้องสำเร็จเมื่อใด
"ฮุ่ยฮุ่ย รู้ไหมว่าทำไมเราถึงตั้งชื่อนี้ให้ลูก"
"ฮุ่ย แปลว่าปัญญา ลูกเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุด ลูกต้องทำงานวิจัยนี้ให้สำเร็จแน่นอน"
ปัญญา? เสิ่นฮุ่ยไม่ชอบความหมายของชื่อนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาดีกว่า เลยได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ในใจ
จนกระทั่งตอนที่เดินทางกลับพร้อมกับเสิ่นซวงเฉิน เธอไปเห็นความหมายของคำว่า ฮุ่ย ในหนังสือเล่มหนึ่ง: จิตใจงามดั่งกล้วยไม้ ใจดีและให้อภัย
คำว่าฮุ่ยนี้ ไม่เข้ากับเธอเอาเสียเลย หรือแม้แต่ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ แต่เธอกลับชอบ