วันรุ่งขึ้น เสิ่นเยว่เตรียมตัวจะไปตึกหกตามที่ตกลงกับซือเฉิงโย่วไว้ เช่นเดียวกับที่นักฆ่าเมื่อวานพูด หน้าตึกคนใหม่มีนักโทษที่ไม่ใช่นักโทษใหม่จับจองอยู่มากมาย จุดประสงค์ของพวกเขาคืออะไร ไม่ต้องพูดให้ชัดก็รู้
และเมื่อพวกเขาเห็นเสิ่นเยว่ พวกเขาก็เหมือนหมาป่าที่เห็นเนื้อ ต่างพากันรุมล้อมเข้ามา รอเพียงให้เสิ่นเยว่ก้าวออกจากเขตปลอดภัยของตึกคนใหม่ พวกเขาก็จะลงมือ
เสิ่นเยว่คิดอยู่นิดหน่อย ไม่คิดทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ยืนเงียบ ๆ อยู่ในเขตปลอดภัยเพื่อรอ
ไม่ผิดคาด รอไม่นาน ซือเฉิงโย่วก็เดินมาจากไม่ไกล สุดท้ายหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอในระยะห้าข้าง "ฉันมารับเธอเอง"
เสิ่นเยว่ไม่พูดอะไร พยักหน้าเพียงเล็กน้อย ท่าทางห่างเหินมาก
ซือเฉิงโย่วก็ไม่ใส่ใจ กลับชมเสิ่นเยว่ว่า "การตัดสินใจเมื่อกี้ของเธอถูกต้องมาก ที่ไม่เดินออกจากตึกคนใหม่ตามอำเภอใจ นี่มาร์ธาสอนเธอเหรอ หรือว่าเสิ่นฮุ่ย?"
เสิ่นเยว่ไม่คิดจะตอบ แต่คำถามของซือเฉิงโย่วโดนใจเธอเข้าพอดี เธอจึงพูดเสียงเบา "เป็นมาร์ธา เธอบอกว่าถ้าเรารู้ว่าสิ่งไหนอันตราย ก็อย่ารีบร้อนทำ รอไปก่อน บางทีอาจมีทางพลิกผัน"
ซือเฉิงโย่วพยักหน้า ยอมรับคำพูดของเสิ่นเยว่ แล้วถามต่อ "นี่เป็นสิ่งที่มาร์ธาพูดได้จริง ๆ แล้วเธอสอนเธอไหมว่าถ้าไม่มีทางพลิกผันเกิดขึ้น จะทำยังไง"
เสิ่นเยว่ตอบอย่างไม่ลังเล "ก็หนีไป"
ซือเฉิงโย่วไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ มาร์ธามองเสิ่นเยว่เป็นเด็กที่ต้องปกป้องใต้ปีกของตัวเองโดยสิ้นเชิง ธรรมชาติจะสอนแค่วิธีเอาตัวรอด ไม่ได้สอนวิธีออกไปสู้เอง