ซือเฉิงโย่วพูดพลางเปิดเครื่องอัดเสียง เขาจะอัดคำพูดของเสิ่นเยว่เอาไว้ เผื่อเสิ่นอี้เฉินจะไม่ยอมรับสภาพ
ซือเฉิงโย่วเข้าใจความหมายของเสิ่นอี้เฉิน ด้วยฐานะของตระกูลเสิ่น ต่อให้เลี้ยงเสิ่นเยว่ไว้ทั้งชีวิตให้เป็นคนว่างงานก็ไม่มีปัญหาอะไร
แต่ซือเฉิงโย่วรู้สึกว่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นเยว่ต้องการ
เสิ่นเยว่ภายนอกดูเหมือนไม่อยากทำอะไรเลย พึ่งพาคนอื่นไปหมด แต่แท้จริงแล้ว เธอชอบเฉพาะสิ่งที่เธอควบคุมได้ด้วยตัวเองเท่านั้น
การฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้กับคนอื่น เสิ่นเยว่คงไม่ยอมทำแบบนั้นแน่
และตอนนี้ ซือเฉิงโย่วเพิ่งค้นพบว่าคนที่รู้แก่นแท้จริงๆ ของเสิ่นเยว่มีแค่เขาคนเดียว! ต่อให้เสิ่นอี้เฉินก็ยังคิดว่าเสิ่นเยว่เป็นแค่เด็กโง่ตัวน้อยที่อ่อนแอ!
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสิ่นเยว่ไม่เหมือนใครจริงๆ สมกับเป็นสหายร่วมรบ!
หลังจากถามคำถามนั้นออกไป ซือเฉิงโย่วก็มองเสิ่นเยว่ด้วยสายตาที่แฝงความคาดหวัง ดูเหมือนอยากให้เสิ่นเยว่เห็นด้วยกับเขามาก
ถ้าซือเฉิงโย่วไม่ทำแบบนี้ก็ไม่เป็นไร แต่พอเสิ่นเยว่ถูกซือเฉิงโย่วมองด้วยสายตาที่คาดหวังแบบนั้น เธอก็อดที่จะทำให้ความคาดหวังของซือเฉิงโย่ว shattered ไม่ได้
เสิ่นเยว่จึงพูดว่า "ฉันชอบเป็นตุ๊กตาสิริมงคล ชีวิตที่นอนแผ่ได้ทั้งวันฉันจะไปขยันทำไม"
ซือเฉิงโย่วเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะอดถอนหายใจไม่ได้ว่าเสิ่นเยว่เท่จริงๆ เขาไม่เคยเดาใจเสิ่นเยว่ได้เลยสักครั้ง