ฉู่เจาส่งข้อความไปเพียงข้อความเดียว แล้วได้แต่มองกล่องแชตที่เริ่มออกทะเลไปเรื่อย
หลังส่งข้อความ กล่องข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาจนถึง 99+
ฉู่เจาไล่ดูทีละข้อความ ถ้าแนบรูปมาด้วยก็แลกเปลี่ยนกัน ส่วนข้อความขยะข้ามไป ใครชวนทะเลาะหรือด่าคนก็โดนบล็อกทั้งหมด
ไม่นานเขาก็ได้รับไม้ 200 หน่วย ก้อนเหล็ก 15 หน่วย ตะปูเหล็ก 300 หน่วย ผ้าใบ 5 หน่วย เชือก 10 หน่วย และน้ำดื่ม 7 ขวด
ของที่ต้องใช้ในการอัปเกรดเรือขาดเพียงชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ชิ้นเดียว
ทันใดนั้น ฉู่เจาก็เห็นของดีชิ้นหนึ่ง
【อุปกรณ์ขยายกระเป๋า: ใช้แล้วเพิ่มช่องเก็บของ 5 ช่อง】
【มีชีวิตรอด: เนื้อกุ้ง 100 กิโลกรัม ไม่ต่อราคา】
ฉู่เจาเลิกคิ้ว จะเอาเยอะขนาดนี้ นี่คิดจะเชือดเขาราวกับหมูเลยหรือไง
【จักรพรรดิแห่งท้องทะเล: 5 กิโลกรัม จะแลกก็แลก ไม่แลกก็ช่าง】
อุปกรณ์ขยายกระเป๋านั้นมีค่า ทว่าตอนนี้สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดในทะเลไร้พรมแดนคืออาหารกับน้ำ หากไม่มีสองอย่างนี้ คนได้ตายจริง ๆ
เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว อุปกรณ์ขยายกระเป๋าไม่นับเป็นอะไรเลย
【มีชีวิตรอด: นี่นายลดราคาจนแทบเหลือแค่ปลายนิ้วแล้วนะ ใครเขาต่อราคากันแบบนี้】
【จักรพรรดิแห่งท้องทะเล: นายก็เรียกราคาสูงเสียดฟ้าเหมือนกัน】
【มีชีวิตรอด: เอาราคาที่สมเหตุสมผลมาสิ】
【จักรพรรดิแห่งท้องทะเล: 7.5 กิโลกรัม เพิ่มจากเดิมครึ่งหนึ่ง แบบนี้จริงใจพอหรือยัง】
【มีชีวิตรอด: ... 50 กิโลกรัม】
【จักรพรรดิแห่งท้องทะเล: ฉันรีบอยู่ 10 กิโลกรัม ราคาสุดท้าย ถ้าพูดอย่างอื่นอีกก็ไปหาคนอื่นเถอะ】
รออยู่นาน อีกฝ่ายถึงส่งข้อความกลับมา
【มีชีวิตรอด: 10 ก็ 10】
ฉู่เจาวางเนื้อลงไป 20 ชิ้น แล้วได้รับอุปกรณ์ขยายกระเป๋ามา
【ช่องกระเป๋า +5 ช่อง จำนวนช่องปัจจุบัน: 15】
เนื้อกุ้ง 25 กิโลกรัมเก็บได้หนึ่งช่อง เพิ่มมา 5 ช่องก็ใส่ได้อีก 125 กิโลกรัม
ฉู่เจาแลกเปลี่ยนสิ่งของต่อ
อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวทั้งหลายมารวมตัวกัน
เซี่ยซิงเหมียนมองนิ้วเรียวขาวราวหยกของตัวเอง “มือบอบบางนุ่มนวลของฉันนี่นวดให้เขา ทั้งนวดทั้งบีบขาไม่ไหวหรอก แล้วยังริมฝีปากแดงระเรื่อหวานฉ่ำของฉัน จะให้พูดชมเขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน”