“ฮ่า ๆ ๆ... มนุษย์ผู้โง่เขลา จงบูชาฉันให้เต็มที่เถอะ”
เสียงห้าวหาญดังขึ้น เซี่ยซิงเหมียนที่เงียบมาตลอดระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ลุกขึ้นยืนเท้าเอว เชิดคางสูงลิ่ว
“เซี่ยซิงเหมียน พละกำลัง 4.4 พลังพิเศษระดับเอสเอสเอส จิ้งจอกเซียนเก้าหาง”
สิ้นเสียง เซี่ยซิงเหมียนก็ใช้พลังพิเศษ หูจิ้งจอกสีขาวสองข้างผุดออกมาจากเรือนผม เล็บทั้งสิบยาวขึ้นสิบนิ้ว แสงสีขาวเย็นเยียบสะท้อนบนเล็บยามต้องแสงอาทิตย์
ข้อมือและข้อเท้าของเธอมีขนสีขาวงอกเป็นวง ส่วนบั้นท้ายผุดหางฟูฟ่องออกมาถึงเก้าหาง
เซี่ยซิงเหมียนงดงามอยู่แล้ว ทั้งยังมีโครงคิ้วโดดเด่นเป็นทุนเดิม เมื่อแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเซียนเก้าหาง ใบหน้าก็ยิ่งเย้ายวนขึ้นหลายเท่า ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเร่าร้อนชวนให้หลงใหล
“จิ้งจอกปีศาจเก้าหาง! นี่มันจิ้งจอกปีศาจเก้าหางในตำนานจริง ๆ แถมมีเก้าหางจริงด้วย ฉันอยากได้สักหาง!”
ดวงตาเวินหลิงเอ๋อร์เป็นประกาย เธอพุ่งเข้าไปกอดหางจิ้งจอกหางหนึ่ง แล้วเอาแก้มถูไถไปมา
เซี่ยซิงเหมียนยกมือเคาะหัวเธอเบา ๆ “จิ้งจอกเซียนเก้าหาง! ต้องเรียกจิ้งจอกเซียนเก้าหาง พูดผิดอีกทีฉันตีตายแน่”
“อื้ม ๆ จิ้งจอกเซียน จิ้งจอกเซียนเก้าหาง”
เวินหลิงเอ๋อร์ลูบบริเวณที่ถูกเคาะ ก่อนจะถูหางจิ้งจอกต่อ
นอกจากเย่เจี้ยนหลีแล้ว หญิงสาวคนอื่น ๆ ต่างก็เข้ามาลูบหางจิ้งจอกกันคนละหาง เพียงแต่ไม่มีใครกล้าทำตามใจเหมือนเวินหลิงเอ๋อร์
เย่เจี้ยนหลีมองฉู่เจา แววตาเย็นเยียบสงบนิ่ง “ฉู่เจา ถึงตาคุณแล้ว”
หญิงสาวทั้งหลายถึงนึกขึ้นได้ว่าบนเรือยังมีผู้ชายอยู่อีกคน รีบเก็บอารมณ์สนุกสนานแล้วหันไปมองฉู่เจาพร้อมกัน
“หึ ๆ...”
ฉู่เจายกมุมปาก หัวเราะเสียงต่ำ ก่อนจะยกมือค้ำพื้นเรือเพื่อเตรียมลุกขึ้น
“นั่งลง!”
หญิงสาวทั้งหลายตะโกนพร้อมกัน เย่เจี้ยนหลีพูดว่า “นั่งอยู่ตรงนั้น อย่าลุกขึ้นเด็ดขาด แบบนี้ดีกับพวกเราทุกคน”
เวินหลิงเอ๋อร์ซึ่งอยู่ท้ายกลุ่มอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอจ้องเอวของฉู่เจาเขม็ง
เมื่อครู่เธอเห็นชัดเจนเต็มสองตา
ฉวยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกต เธอหันหลังให้ทุกคน ยื่นนิ้วชี้ทั้งสองข้างออกมาวัดระยะแล้วทาบไว้ตรงเอวบาง พึมพำเสียงเบา
“ว้าว ยาวเท่าเอวฉันเลย นี่ตั้งยี่สิบได้มั้ง”
เธอหมุนมือทั้งสองข้างเก้าสิบองศาโดยรักษาระยะห่างเท่าเดิม นิ้วหนึ่งวางไว้ใต้เอว ส่วนนิ้วอีกข้างอยู่สูงขึ้นไปจนถึงร่องอก
“นี่...ยาวขนาดนี้ จะพังเอานะ ต้องพังแน่ ๆ”
เจียงหว่านโหรวได้ยินเสียงพึมพำ จึงหันกลับมาถามด้วยความเป็นห่วง “หลิงเอ๋อร์ เป็นอะไรไป?”
เวินหลิงเอ๋อร์รีบชักมือกลับ หันมาส่ายหน้า “มะ...ไม่มีอะไร แค่คิดถึงพ่อแม่ขึ้นมา”
เจียงหว่านโหรวมองแก้มแดงก่ำของเวินหลิงเอ๋อร์อย่างกังขา
“ก็ได้ ถ้ามีอะไรต้องบอกทุกคนนะ อย่าเก็บไว้คนเดียวเลย ได้มาอยู่เรือลำเดียวกันก็ถือเป็นพี่น้องกันแล้ว ไม่ต้องเกรงใจ”
“อื้ม ๆ หว่านโหรว ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ”
ฉู่เจาถอนหายใจยาว เงยหน้ามองหญิงสาวทั้งหลาย
“ฉู่เจา พละกำลัง 7.7 พลังพิเศษระดับเอสเอสเอส โอรสสวรรค์มังกรแท้”
ซ่งเหยาเริ่มนับนิ้ว
“บนเรือมีแค่สิบคน มีพลังพิเศษระดับเอสเอสเอสสี่คน ระดับเอสเอสสองคน ที่เหลืออีกสี่คนเป็นระดับเอสทั้งหมด”
“เรือลำนี้แข็งแกร่งเกินไป หรือพลังพิเศษระดับเอสมีอยู่เกลื่อนกลาดกันแน่?”
สวีจือเซี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “โอรสสวรรค์มังกรแท้ระดับเอสเอสเอสงั้นเหรอ? พวกเราทั้งเก้าคนเป็นสาวสวย แบบนี้หมายความว่ายังไง? พูดตรง ๆ ว่าพวกเราเป็นฮาเร็มของเขาเลยไหม?”
เซี่ยซิงเหมียนหรี่ตายิ้ม เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
“ทะเลไร้พรมแดนไม่ใช่โลกสงบสุขเหมือนเมื่อก่อน ที่นี่ไม่มีศีลธรรมอะไรให้พูดถึง คนแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีคู่ครองได้มากกว่า”
“ต่อให้ไอ้สิ่งที่พาพวกเรามาขึ้นเรือลำนี้อยากให้พวกเราเป็นฮาเร็มของมัน ก็ต้องดูก่อนว่ามีปัญญาพิชิตพวกเราทั้งเก้าคนไหม?”
“น้องชาย โชว์มังกรแท้ของนายให้พี่สาวทั้งหลายดูหน่อยสิ บางทีพี่สาวอารมณ์ดีขึ้นมา อาจรับนายไว้เป็นชายบำเรอก็ได้”
แม้จะคืนร่างจิ้งจอกเซียนเก้าหางแล้ว ทุกอิริยาบถและรอยยิ้มของเซี่ยซิงเหมียนก็ยังเปี่ยมเสน่ห์ เธอช่างเป็นหญิงสาวเจ้ามารยาจริง ๆ
“ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะได้เห็นมังกรตัวเป็น ๆ”
เจียงหว่านโหรวมองด้วยแววตาคาดหวัง หญิงสาวคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน
ถึงอย่างไรก็นี่คือมังกร สิ่งมีชีวิตที่มีอยู่แค่ในตำนาน เป็นตัวตนที่สูงส่งกว่าจิ้งจอกเซียนเก้าหางเสียอีก
“ไม่ได้!”
ฉู่เจาส่ายหน้า หากใช้【กายแท้เทพมังกร】ก็จะเข้าสู่ร่างแปลงมังกรได้
แต่ประกาศเมื่อครู่บอกไว้แล้วว่า ต้องได้รับความยินยอมจากลูกเรือคนอื่นก่อนถึงจะเป็นกัปตันได้ และต้องเป็นลูกเรือที่ยังมีชีวิตอยู่
【กายแท้เทพมังกร】ช่วยเพิ่มพลังได้มาก แต่ก็สิ้นเปลืองพลังมหาศาลเช่นกัน
ฝั่งตรงข้ามมีเก้าคน ส่วนเขามีแค่คนเดียว ยากจะรับประกันว่าพวกเธอจะไม่คิดฆ่าเขา
เยี่ยนเล่อเล่อทำหน้าเศร้าหมอง “ไม่กล้าโชว์ แปลว่านายหลอกพวกเราอยู่หรือเปล่า?”
เย่เจี้ยนหลีชี้จุดได้ตรงเผง “เขากลัวว่าพวกเราจะลงมือฆ่าเขา”
“ฆ่า...ฆ่าคนเหรอ?”
ซ่งเหยาทำหน้าตกใจ “ฉันไม่กล้าหรอก แล้วพวกเธอมีใครกล้าฆ่าเขาไหม?”
เยี่ยนเล่อเล่อกอดอก “สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ที่นี่ไม่มีเจ้าหน้าที่คอยบังคับใช้กฎหมาย ฆ่าคนก็ไม่โดนลงโทษ”
เจียงหว่านโหรวพยักหน้า “บนเรือมีผู้หญิงเก้าคนกับผู้ชายหนึ่งคน เขาอาจคิดว่าพวกเราจะร่วมมือกันไล่เขาออกไป หรือไม่ก็ฆ่าเขาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง”
เย่เจี้ยนหลีมีสีหน้าสงบนิ่ง ไร้อารมณ์ใด ๆ
“ถ้าไม่อยากโชว์ก็ช่างเถอะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่นายต้องรู้ ตอนนี้พวกเราเก้าคนจะเลือกกัปตัน ขอแค่นายยอมรับก็พอ ตราบใดที่นายอยู่บนเรืออย่างสงบ ก็ไม่มีใครทำร้ายนายหรอก”
“แต่ถ้านายคิดไม่ซื่อกับพวกเรา ฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่”
พูดจบเธอก็หันไปหาหญิงสาวด้านหลัง กำลังจะพูด แต่เสียงของฉู่เจาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เสียแรงเปล่า พวกเธอจะเลือกใครเป็นกัปตันฉันก็ไม่ยอม เพราะฉันจะเป็นกัปตันเอง”
“ฉันไม่ยอม!”
ถังเหยียนเป็นคนแรกที่พูดขึ้น
หญิงสาวคนอื่น ๆ ต่างส่งเสียงสนับสนุน คัดค้านไม่ให้ฉู่เจาเป็นกัปตัน
ฉู่เจาหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไร งั้นก็ไม่มีใครเป็นกัปตัน พวกเราก็อยู่บนเรือลำนี้จนแก่ตายไปด้วยกัน”
“มีสาวสวยถึงเก้าคนอยู่เป็นเพื่อน ต่อให้ต้องไปยมโลกก็คงไม่เหงาเท่าไรหรอกมั้ง?”
หญิงสาวทั้งเก้าจ้องฉู่เจาอย่างแค้นเคืองจนแทบกัดฟัน แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้
พวกเธอเติบโตมาในยุคสมัยที่สงบสุข ตราบใดที่ไม่ใช่คนผิดปกติ ก็ไม่มีใครอยากฆ่าคน และไม่มีใครกล้าฆ่าคน
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในทะเลไร้พรมแดนจะได้สัมผัสความโหดร้ายของมหาสมุทร หากไม่มีอาหารและน้ำดื่มคอยประกัน มนุษย์ก็จะทิ้งศีลธรรมไปอย่างรวดเร็ว
แต่เรื่องนั้นยังเป็นอนาคต ตอนนี้คนปกติยังพอมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง
หญิงสาวทั้งเก้ารวมกลุ่มปรึกษากันครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่สนใจฉู่เจาอีก หยิบคันเบ็ดจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาตกปลา
ซ่งเหยาเอามือเท้าคาง จ้องผิวน้ำอย่างเหม่อลอย “พวกเราไม่มีแม้แต่เหยื่อตกปลา จะตกปลาได้จริงเหรอ?”
ซูซูตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “พวกเรามีขนมปังไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ใช้ขนมปังเป็นเหยื่อล่ะ ฉันนี่มันอัจฉริยะตัวน้อยจริง ๆ”
พูดจบเธอก็หยิบขนมปังออกมา หักเป็นชิ้นเล็ก ๆ แจกให้หญิงสาวคนอื่น
ซ่งเหยามองเธออย่างตกตะลึง “ซูซู ถ้าตกปลาไม่ได้ขึ้นมา เธอก็ไม่มีอะไรกินแล้วนะ?”
ซูซูเม้มปาก “ขนมปังแค่ก้อนเดียวก็อยู่ได้ไม่นานหรอก แต่เอามาใช้เป็นเหยื่อแล้วโอกาสตกปลาได้จะสูงขึ้น คุ้มที่จะเสี่ยง”
“ถ้าไม่มีอะไรกินจริง ๆ ก็คงต้องอดตายแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นพวกเธอก็กินฉัน จะได้อยู่ต่ออีกสักพัก”
เซี่ยซิงเหมียนเดินเข้ามาหยิกมุมปากซูซูด้วยความเอ็นดู “ใช้เสียงอ่อนโยนที่สุดพูดเรื่องโหดร้ายที่สุด ปากเล็ก ๆ นี่ทำได้ยังไงกัน?”
เวินหลิงเอ๋อร์ตบอกตัวเอง “ไม่ต้องห่วง ถ้าตกปลาไม่ได้ ฉันจะแบ่งขนมปังให้เธอครึ่งหนึ่ง ถ้าต้องตาย ฉันก็จะตายเป็นเพื่อนเธอ”
เจียงหว่านโหรวโอบซูซูไว้ด้วยแขนข้างเดียว “ซูซูเป็นนางฟ้าตัวน้อยของพวกเรา พวกเราจะไม่ปล่อยให้ซูซูตายคนเดียวหรอก อย่างมากก็ไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ”
“ถึงตอนนั้นพวกเราจะตายไปด้วยกัน ปล่อยให้ผู้ชายไร้หัวใจคนนั้นรอดอยู่คนเดียว”
เวินหลิงเอ๋อร์ถลึงตาใส่ฉู่เจา ท่าทางเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ถูกยั่วโมโห ไม่เพียงแต่ไม่มีพิษสง ยังชวนให้คนอยากเข้าไปหยิกแก้มเสียด้วยซ้ำ
ฉู่เจาไม่ได้ยินบทสนทนาของหญิงสาว ตอนนี้เขากำลังตั้งใจอ่านหน้าต่างข้อมูลอยู่
【หยางเหว่ยคือโรคเดียวในตัวฉันที่ไม่ติดต่อ: ฮ่า ๆ ๆ ขอบคุณทะเลไร้พรมแดน โรคของฉันหายหมดแล้ว แถมยังปลุกพลังพิเศษระดับบีได้ด้วย ฉันจะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่สุดในทะเลไร้พรมแดนให้ได้】
【เขาเหมือนหมาตัวหนึ่งเลย: พี่ชายข้างบนดูมีเรื่องราวมาก ไม่ทราบว่าพี่เตรียมเหล้ากับกับแกล้มไว้หรือยัง ขอผมไปฟังเรื่องราวหน่อยได้ไหม】
【นายเป็นไอชี่ส่วนฉันเป็นหมอ: พวกนายใจกล้าไม่เบาเลยนะ】
【ฉันจนเพราะไม่มีบุญหรือไง: หิวจัง มีคนใจดีแบ่งอาหารกับน้ำให้ฉันบ้างไหม】
【ไข่ผู้ชายตอนกระโดดเรียกว่าไข่กระโดดด้วยหรือเปล่า: เพิ่งเข้าทะเลไร้พรมแดนไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เริ่มหลอกกินหลอกดื่มแล้ว มิน่าถึงได้จน】
【แฟนฉันหนีไปกับผู้ชายคนอื่น: พวกนายปลุกพลังพิเศษอะไรกันได้บ้าง? ฉันระดับดี ห่วยที่สุดแล้ว】
【พลังพิเศษระดับเอเรียกพ่อแล้วพาบิน: ดูชื่อฉันสิ ดูชื่อฉัน】
【กำจัดหญ้าออกหมดแล้วทำไมต้นไม้ไม่สูง: แม่งเอ๊ย ไอ้ราชันขี้โม้เพิ่งเงียบไปแป๊บเดียว นายก็เรียกมันออกมาอีกแล้ว ฉันก็พลังพิเศษระดับดี】
【ฉันเป็นคนสองมาตั้งแต่เด็ก: เรือพวกเรากู้หีบทองแดงขึ้นมาได้ ข้างในมีน้ำยี่สิบขวดกับข้าวสารหนึ่งถุง ใครมีหม้อให้ยืมบ้าง】
【หน้าฉันก็ไม่ได้มีบุญสักหน่อย มองฉันทำไม: เจ้าหมาโชคดีไสหัวไป】
【ฉันเคยรักเธอ หมายความว่าตอนนี้ไม่รักแล้ว: หีบมาจากไหนน่ะ?】
【ผู้ล่วงลับกลับคืน: เลือกกัปตันแล้วเรือถึงจะออกเดินทางได้ มีโอกาสเจอหีบกลางทะเล ในทะเลก็มีหีบเหมือนกัน เบ็ดตกปลาก็มีโอกาสเกี่ยวติดขึ้นมา ลูกเรือคนหนึ่งของฉันเกี่ยวหีบธรรมดาได้ ข้างในมีกางเกงในสิบตัว มีใครต้องการไหม?】
【ถังเหยียน: ถังถัง กั่วกั่ว พี่เองนะ ถ้าเห็นแล้วติดต่อมาด้วย พี่เอากางเกงใน มีเหรียญทอง】
【ผู้ล่วงลับกลับคืน: เหรียญทองจะมีประโยชน์บ้าอะไร แชตในช่องโลกก็ไม่มีใครตอบ ฉันอยากได้อาหารกับน้ำ】
【เรียกฉันว่าวีรบุรุษ: ทะเลไร้พรมแดนมีชนพื้นเมืองอยู่ เหรียญทองน่าจะเป็นเงินที่ชนพื้นเมืองใช้แลกเปลี่ยน】
【ผู้ล่วงลับกลับคืน: ก็มีเหตุผล ยังไงก็ไม่มีใครเอาอาหารมาแลกกางเกงในอยู่แล้ว งั้นขายให้นายละกัน】
......