หลังจากเหล่าสาว ๆ กินข้าวเสร็จ ก็เดินมาหาฉู่เจา รอบตัวเขามีไม้ที่ตัดเตรียมไว้กองอยู่
พวกเธอเก็บไม้ใส่กระเป๋าเป้ แล้วขนไปทางแหล่งแร่เหล็ก
“นี่...นี่คือแร่เหล็กที่กัปตันขุดตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงตอนนี้เหรอ?”
เมื่อเห็นกองแร่เหล็กหลายกองตรงหน้าที่สูงกว่าคน ดวงตาคู่งามของพวกสาว ๆ ก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เย่เจี้ยนหลีเตือน “อย่ามัวอึ้งสิ เหลือเวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมง พวกเราก็จะถูกขับออกจากเกาะทรัพยากรแล้ว รีบขนไม้ไปถลุงแร่เหล็กพวกนี้กันเถอะ”
“จริงด้วย! จริงด้วย!”
เหล่าสาว ๆ ได้สติ รีบเริ่มขนไม้ไปกลับทันที
ตอนนี้พวกเธอถึงเข้าใจแล้วว่าทำไมฉู่เจาถึงรีบร้อนนัก ที่แท้มัวแต่ขุดแร่จนไม่ได้ตัดไม้เลยนี่เอง
ช่องเก็บของหนึ่งช่องบรรจุไม้ได้ 99 หน่วย กระเป๋า 90 ช่องของทั้ง 9 คน จึงขนไม้ได้ครั้งละ 8,910 ท่อน
พวกเธอขนไปกลับ 12 รอบ ถลุงแร่เหล็กทั้งหมดจนกลายเป็นเหล็กกล้า โดยยังไม่ได้แตะหินเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายได้เหล็กกล้ามาทั้งหมด 15,105 ก้อน
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ พวกเธอมองเวลา เหลืออีกครึ่งชั่วโมง
สวีจือเซี่ยยกนิ้วโป้งให้
“กัปตัน ฉันยอมแพ้ให้คุณเลย เก่งเกินไปแล้ว”
“เก่ง?”
เวินหลิงเอ๋อร์พลันไหวตัวทัน
สวีจือเซี่ยเหลือบมองเธอ
ฉู่เจาเหยียดยืดตัว “ขนรอบเดียวไม่หมด ฉันจะพาพวกเธอออกไปก่อน”
กระเป๋าของทั้ง 10 คนบรรจุเหล็กกล้าได้แค่ 10,000 ก้อน ยังเหลืออีกหนึ่งในสามทิ้งไว้ที่เดิม
ต้นขาของเหล่าสาว ๆ ยังเจ็บอยู่ ขากลับจึงเดินกันช้ามาก
ยังไม่ทันออกจากป่าทึบ ก็เหลือเวลาเพียง 20 นาที
เจียงหว่านโหรวพูดว่า “กัปตัน พวกเราค่อย ๆ เดินกันไปก็ได้ คุณวิ่งเร็ว แถมกระเป๋ายังมี 15 ช่อง รีบกลับไปวางของก่อนเถอะ”