ณ จุดหนึ่งในทะเล บนเรือระดับหนึ่ง มีชายวัยกลางคน 8 คนรวมตัวกันอยู่ ส่วนหัวเรือมีหญิงวัยสี่สิบถึงห้าสองคนนอนผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
“ถุย!”
ชายร่างผอมคนหนึ่งถ่มน้ำลาย ก่อนเดินไปหาชายร่างกำยำ “พี่หวัง เรือแค่ลำเดียวหาเสบียงได้น้อยเกินไป ไม่งั้นก็ทำเหมือนเมื่อก่อน หลอกเอาเสบียงจากคนอื่นดีไหม”
ชื่อจริงของพี่หวังคือหวังหงสง สูง 180 เซนติเมตร ร่างกายกำยำราวกับวัว
ในโลกเดิม หวังหงสงเป็นผู้ต้องหาที่ทางการต้องการตัว เขาหนีไปทางใต้และเลี้ยงลูกน้องกลุ่มหนึ่งไว้คอยเฝ้าสวนให้คนอื่น
ใครจะคิดว่าพอมาอยู่ในทะเลไร้พรมแดน บนเรือลำหนึ่งมีคน 10 คน ในจำนวนนี้ 7 คนเป็นลูกน้องเก่าของเขา ส่วนอีก 2 คนพวกเขาไม่รู้จัก
คนอื่น ๆ ล้วนมีพลังพิเศษระดับดี ส่วนหวังหงสงมีพลังพิเศษระดับบี นักรบไฮยีนา
ด้วยชื่อเสียงเดิมและพลังพิเศษที่อยู่ในระดับสูงกว่า หวังหงสงจึงได้เป็นกัปตันเรืออย่างง่ายดาย
หวังหงสงโบกมือ “ไม่ได้ เมื่อก่อนมีคนคอยหนุนหลัง จะทำอะไรก็ไม่มีปัญหา”
“แต่ทะเลไร้พรมแดนไม่เหมือนกัน ถ้าเราไปล่วงเกินคนมากเกินไป พวกเขาอาจใช้จำนวนคนที่เหนือกว่าล้อมฆ่าเราได้”
“อย่างน้อยก่อนที่พวกเราจะแข็งแกร่งขึ้น ห้ามทำตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งกลุ่มเด็ดขาด”
ชายผอมเกาหัว “แล้วจะทำยังไงล่ะ คนอื่นไม่มีทางยกเสบียงให้เราดี ๆ หรอก หรือจะให้แลกเสบียงกันจริง ๆ?”
“ติดต่อจักรพรรดิแห่งท้องทะเลได้หรือยัง?”
“ยังเลย เขาไม่สนใจผมสักนิด”