บทที่ 19 ลอบโจมตี
“ลงมือ!”
เวินหลิงเอ๋อร์ตะโกนลั่นฟ้า
เจียงหว่านโหรวกำหมัดเห็นด้วย “ห้ามตามหลังกัปตันมากเกินไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง”
“ฉันจะขุดภูเขาแร่นี่ให้ทะลุเลย!”
สวีจือเซี่ยคำราม พลางเหวี่ยงแขนจามเสียมเหล็กลงบนภูเขาแร่อย่างแรง
【ลูกเรือสวีจือเซี่ยได้รับแร่เหล็ก 2 หน่วย】
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขุดได้วัตถุดิบถึง 2 หน่วย จึงมีกำลังใจฮึดขึ้นมาอย่างมาก
สาว ๆ คนอื่นก็ฮึกเหิมกันทุกคน ต่างยกเสียมเหล็กในมือขึ้นแล้วขุดภูเขาแร่อย่างขะมักเขม้น
แม้จะขุดได้ไม่นาน ใบหน้าของสาว ๆ ก็เริ่มเผยความเหนื่อยล้า แต่ไม่มีใครร้องโอดครวญ และยิ่งไม่มีใครหยุดมือ
พอเหนื่อยจนทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงจะหยุดพัก กินเนื้อ ดื่มน้ำมะพร้าวเติมแรง แล้วค่อยขุดต่อ
อีกฟากหนึ่งของภูเขาแร่
บนยอดเขาเตี้ย ๆ ชายมีหนวดเคราคนหนึ่งกำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองไปทางฉู่เจา
รอบตัวเขามีคนหมอบอยู่ 12 คน หลายคนพันผ้าพันแผลไว้ตามร่างกาย เลือดที่ซึมออกมาบนผ้าพันแผลแห้งจนกลายเป็นสีน้ำตาลคล้ำ
ครู่หนึ่ง ชายมีหนวดเคราก็หันกลับมาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ดีเลย ดีจริง ๆ เพิ่งยึดเรือสาวหม้ายมาได้ พอขึ้นเกาะก็มีปลาตัวใหญ่ส่งมาให้ถึงที่”
ชายอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ รีบถาม “ลูกพี่ ปลาตัวใหญ่แค่ไหน?”
“ดูเองสิ”
ชายมีหนวดเครายื่นกล้องส่องทางไกลให้ชายอ้วน เขารับไปแล้วมองออกไปไกล ๆ ครู่ต่อมาก็คว้ากุมเป้ากางเกงพลางคำรามต่ำ
“ปลาตัวใหญ่ ของจริงตัวใหญ่ชะมัด!”
“ฝั่งโน้นมีสิบคน เป็นผู้ชายหนึ่งคน แล้วก็สาวสวยอีกเก้าคน แต่ละคนสดใสมีน้ำมีนวล มองแล้วไอ้นั่นของฉันแข็งเลยว่ะ”