เปิดกรง เทของ คัดปู มัดขาปู ปลาที่ยังมีชีวิตก็ตักใส่ช่องน้ำหมุนเวียน ปล่อยให้พวกมันหายใจได้อย่างเต็มที่ ส่วนปลาที่ตายง่ายก็รีบย้ายไปไว้ตรงท้ายเรือในที่ร่ม แล้วคลุมด้วยผ้าขนหนูเปียกหมาด ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้โดนแดดจัดและขาดน้ำ
เขาทำงานทั้งมือทั้งเท้า สายตาจับจ้องอยู่ตลอดเวลา เอวแทบจะงอเป็นกุ้งตัวเล็ก ๆ อยู่แล้ว
พอเทน้ำถังสุดท้ายจนหมด และจัดการวางของที่จับมาได้จากกรงทั้งหกสิบกรงเรียบร้อย เขาก็ทรุดตัวลงนอนแผ่อยู่บนดาดฟ้าเรือทันที พักอยู่ครู่ใหญ่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก
แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหางปลาในช่องน้ำหมุนเวียนสะบัดน้ำดังพั่บ ๆ ปูเปลือกเขียวในถังใบใหญ่ปีนทับกันเป็นชั้น ๆ ส่วนหนวดยาวของกุ้งมังกรก็ยื่นออกมาข้างนอกเป็นระยะ...
ชั่วพริบตา ความเหนื่อยล้าในใจของเขาก็หายวับไป ราวกับมีเสียง “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นแล้วรีเซ็ตทุกอย่าง! ของพวกนี้ล้วนเป็นเงินทั้งนั้น!
ไม่ใช่แค่เงินเท่านั้น ความรู้สึกสำเร็จที่พุ่งขึ้นมาในใจยังเหมือนฟองในน้ำอัดลม ผุดจากปลายเท้าขึ้นไปถึงยอดศีรษะ!
พอเริ่มหายเหนื่อย เขาก็หยิบถุงเหยื่อที่แช่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมา แล้วลงมือไม่กี่ที ก็เติมเหยื่อใหม่จนเต็มกล่องเหยื่อของกรงทุกใบ กลิ่นหอมเข้มข้นเสียจนลมทะเลยังต้องหลบทาง
เติมเหยื่อเสร็จ เขาก็สตาร์ตเครื่อง เข้าเกียร์ เร่งเครื่องจนสุด แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดเดิมในอ่าวหินเตียน
พร้อมเสียงน้ำซ่าดัง “ซ่า!” กรงทั้งหกสิบใบก็จมลงสู่ทะเลสีครามเข้มอีกครั้ง