“เย่——!!!”
เสียงของคนทั้งหกสิบคนรวมกันเป็นคลื่นยักษ์ เกือบทำให้นกนางนวลที่เกาะอยู่บนท่าเรือตกใจบินหนีกันไปหมด
……
หกโมงเย็น
ร้านหยวนเก๋อโหลว
ร้านอาหารทะเลใหญ่ติดอันดับสามบนถนนอาหารทะเลในซานย่า แค่เริ่มต้นก็โต๊ะละสองหมื่นหยวน
วันนี้เย่หยางเหมาร้านทั้งร้านไว้แล้ว
โต๊ะกลมทั้งหกตัวเต็มไปด้วยอาหารจนแน่นขนัด ทั้งปูจักรพรรดิ กุ้งล็อบสเตอร์บอสตัน ซาชิมิรวม ปลาเก๋านึ่ง หอยเชลล์นึ่งวุ้นเส้นกระเทียม...อาหารทยอยถูกยกมาเสิร์ฟไม่ขาดสาย จนแทบไม่มีที่วางบนโต๊ะ
ส่วนเหล้าก็ไม่อั้น ทั้งเหล้าขาว เหล้าแดง เบียร์ อยากดื่มอะไรก็สั่งได้ตามใจ
เย่หยางนั่งอยู่ที่โต๊ะหลัก ด้านซ้ายคือจางต้าเผิง ด้านขวาคือเย่ไห่หล่าง
“มา! พี่น้องทุกคน!” เขายกแก้วเหล้าขึ้นพลางลุกยืน
“แก้วนี้ขอดื่มให้พวกเราทั้งหกสิบคน! ฝ่าคลื่นลมตลอดเจ็ดวัน ทนลำบาก ทนเหน็ดเหนื่อยกันมาได้ ถึงคู่ควรกับเหล้าฉลองชัยแก้วนี้!”
“หมดแก้ว!!!”
“เคร้งๆๆ——”
แก้วเหล้าหกสิบใบกระทบกัน ส่งเสียงใสกังวาน เหล้าขาวไหลลงคอจนแสบคอ ทุกคนต่างสูดปาก แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเปี่ยมความสุข
บรรยากาศคึกคักสุดขีด เสียงเล่นเกมชนแก้ว เสียงคุยโว และเสียงหัวเราะดังสลับกันไม่ขาดสาย
จางต้าเผิงดื่มไปสามแก้วก็หน้าแดงแล้ว เขาคว้าแขนเย่หยางพลางบ่นอุบ “พี่หยาง ผมบอกเลยนะ... ชาตินี้ผมคุ้มแล้วที่ได้ติดตามพี่! เมื่อก่อนทำงานบนเรือลำอื่น ทั้งปีได้เงินแค่แสนกว่า แถมยังต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น แต่ตอนนี้ออกทะเลเที่ยวเดียว เงินห้าแสนเข้ากระเป๋า! ผมยังไม่รู้เลยว่าจะเอาไปใช้ยังไง!”
เย่ไห่หล่างรับมุกจากข้างๆ “ก็เก็บไว้สิ! ต่อไปกลับไปสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ในหมู่บ้าน แล้วหาเมียสวยๆ สักคน!”