พนักงานขายดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าลูกค้าคนนี้เป็นคนมือเติบ จึงรีบสแกนคิวอาร์โค้ด เปิดบิล และพิมพ์ใบเสร็จอย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงห้านาทีก็ยิ้มกว้างยื่นใบเสร็จมาให้
เย่หยางวางใบเสร็จลงบนฝ่ามือของเย่เสี่ยวหยูเบา ๆ แล้วจัดสายกระโปรงบนไหล่ให้เธอ “นี่ไง เงินร้อน ๆ เพิ่งส่งถึงมือเธอ คราวนี้ก็กลับคำไม่ได้แล้วนะ?”
เย่เสี่ยวหยูรู้สึกจมูกแสบขึ้นมา นิ้วมือบีบใบเสร็จแผ่นบางไว้ ก่อนพึมพำเสียงเบา “พี่ชาย... ทำไมพี่ถึงดีกับหนูแบบนี้ตลอดเลยนะ...”
เย่หยางยักไหล่ ชี้นาฬิกาข้อมือที่ยังมีเศษเกล็ดปลาติดอยู่ “เธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่ พี่ไม่ดีกับเธอแล้วจะไปดีกับใคร? อีกอย่าง เงินแค่นี้จะไปเทียบอะไรได้? ปลาที่พี่ขายไปหนึ่งเข่งเมื่อเช้ายังราคาถูกกว่ากระโปรงตัวนี้อีกนะ เมื่อเช้าเธอเป็นคนนับเองไม่ใช่เหรอ?”
เฉินเมิงเมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบรับคำทันที พลางขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย “ใช่แล้ว ๆ! เสี่ยวหยู เธอไม่ต้องเกรงใจแล้ว! ตอนนี้พี่หยางไม่ใช่ชาวประมงธรรมดาแล้วนะ แต่เป็น ‘ราชาแห่งการประมง’ เชียวนะ! วันนี้เพิ่งหาเงินได้ตั้งหลายหมื่น! เงินสามพันกว่าหยวนสำหรับเขาก็แค่เศษเงิน! ต่อไปออกจากบ้านไม่ต้องพกกระเป๋าสตางค์แล้ว แค่ตะโกนว่า ‘พี่ชาย หนูหิวแล้ว’ เขาก็หิ้วกุ้งมังกรกลับมาให้เป็นตะกร้าเลย!”
“ฉันไม่ได้เป็นคุณหนูเงินถุงเงินถังสักหน่อย... ฉันก็ยังเป็นเย่เสี่ยวหยูคนเดิมที่ตักข้าวในโรงอาหาร เลือกกับข้าวสองอย่างกับผักหนึ่งอย่าง แล้วเอาข้าวแค่ครึ่งทัพพีนั่นแหละ!” เย่เสี่ยวหยูกรอกตา แม้ปากจะบ่น แต่ปลายนิ้วกลับลูบชายกระโปรงเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว เนื้อผ้านุ่ม ทิ้งตัวสวย ยามเดินยังเสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า ราวกับกำลังเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ