เย่หยางชะงักไปทันที ในหัวมีเสียง “วิ้ง” ดังสนั่นขึ้นมา
โชคดีเกินไปแล้ว นี่มันเหลือเชื่อชัดๆ
แน่นอนว่า ฝูงปลาจวดเหลืองใหญ่เหล่านี้ไม่ได้มีมากมายจนเต็มทะเล ลองกะคร่าวๆ ก็น่าจะมีหลายสิบตัว
แต่ละตัวอ้วนแน่นราวกับฝึกวิชาคงกระพันมา ตัวที่เล็กที่สุดยกขึ้นมาก็ยังหนักอึ้ง อย่างน้อยก็สามสี่จิน ส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดท้องป่องกลม คาดว่าน่าจะหนักราวสิบห้าถึงสิบหกจิน
เย่หยางคิดในใจว่า ตอนแรกฝูงปลานี้ต้องมีมากกว่านี้แน่ ไม่แน่ว่าอาจมีลูกปลาตัวเล็กๆ ปะปนอยู่ในฝูงอีกไม่น้อย
แต่พอฉลามควายไล่ตามมาทัน ลูกปลาที่อ่อนแอก็ไม่ถูกฉลามควายงับกลืนไปในคำเดียว ก็ถูกทำให้ตกใจจนหลุดจากฝูง หนีแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง สุดท้ายจึงเหลือเพียงพวกตัวใหญ่แข็งแรงและว่ายน้ำได้เร็ว พวกมันพยายามหนีสุดชีวิตมาตลอดทาง ถึงได้ประคองตัวมาจนถึงตอนนี้อย่างยากลำบาก
แม้จะนับว่าโชคดีที่หนีรอดมาได้จนถึงตอนนี้ แต่พวกมันก็ยังไม่พ้นอันตราย ฉลามควายทั้งห้าตัวยังคงไล่ตามมาติดๆ หางฉลามแทบจะชนหางฝูงปลาอยู่แล้ว
เย่หยางเพิ่งยิ้มออกมา ใจยังดื่มด่ำอยู่กับความยินดี ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้าชั่วพริบตาถัดมากลับทำให้ความดันโลหิตพุ่งสูงขึ้นทันที
เห็นฉลามตัวนำในฝูงฉลามควายพุ่งออกไปราวกับลูกธนูหลุดจากสาย “ฟิ้ว” เพียงพริบตาก็ไล่ทันฝูงปลา จากนั้นมันสะบัดหางเต็มแรง พละกำลังราวกับกำลังเหวี่ยงค้อนยักษ์ เสียง “ป้าบ!” ดังทึบสนั่นขึ้นในน้ำ
ชั่วพริบตา ปลาจวดเหลืองใหญ่สี่ห้าตัวก็พลิกตาขาวลอยขึ้นมา ร่างแข็งทื่อไร้ปฏิกิริยา ฉลามควายตัวนั้นไม่แม้แต่จะเคี้ยว แค่อ้าปากแล้วหุบลง ปลาหลายตัวก็หายวับไปจนไม่เหลือร่องรอย