พอจัดการอวนลากกับกรงปูเรียบร้อย ทั้งสามคนก็กลับขึ้นรถ รถเลี้ยวโค้งมุ่งหน้าไปยังจตุรัสเฟอร์นิเจอร์ถังเฉิง
ทำไมถึงต้องมาที่นี่น่ะเหรอ?
เย่หยางพลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้จัดเตรียมที่นอนให้ลูกเรือเลย! ออกทะเลไกลแต่ละครั้งต้องใช้เวลาหลายวัน ที่นอนผ้าห่มต้องเตรียมให้พร้อม แถมยังต้องเป็นของดีด้วย
เขาไม่ใช่เจ้าของเรือขี้เหนียว ลูกเรือนอนไม่พอ แล้วจะมีแรงทำงานได้อย่างไร?
ดังนั้นตอนเลือกผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวม เขาจึงเลือกแต่ผ้าฝ้ายแท้เกรดเอที่ผ่านกรรมวิธีกันยับ วัสดุชนิดนี้หนา ระบายอากาศดี และทนต่อการซัก ลูกเรือนอนสบายแล้ว เวลาทำงานก็จะได้มีเรี่ยวแรงมากขึ้น
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นใหม่เอี่ยมกว่าสิบชุดก็ถูกยกขึ้นรถ แม้แต่ถุงบรรจุภัณฑ์ก็ยังไม่ได้แกะ
รายการของที่ต้องซื้อเสร็จครบทุกอย่าง ภารกิจวันนี้จึงจบลงอย่างราบรื่น
เย่หยางก้มมองนาฬิกา เป็นเวลาหกโมงครึ่งยามเย็น ขอบฟ้าเพิ่งเริ่มแต้มสีส้ม เขาขับรถหาร้านอาหารบ้านๆ สักร้าน แล้วสั่งอาหารสำหรับสามคนอย่างเต็มที่
ระหว่างกินข้าว เย่หยางคีบหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่งใส่ชามของจางต้าเผิง พลางยิ้มพูดว่า “ต้าเผิง วันนี้พอได้คุยกับคุณแล้ว ผมรู้สึกว่าคุณเป็นคนหนักแน่น ไว้ใจได้”
“คุณผ่านการสัมภาษณ์แล้ว!”
“พรุ่งนี้เช้าแปดโมง มารายงานตัวที่หมู่บ้านประมงได้เลย เรามาเริ่มงานด้วยกัน!”
จางต้าเผิงฉีกยิ้มกว้าง พลางถูมือพูดอย่างซื่อๆ ว่า “ขอบคุณครับพี่หยาง! พรุ่งนี้เช้าผมรับรองว่าจะไปถึงเป็นคนแรก! ไม่อู้งาน ไม่เกียจคร้านแน่นอน จะไม่ทำให้คุณเสียหน้าเด็ดขาด!”