เขาแบกเครื่องมือมุ่งตรงไปยังท่าเรือ เพียงไม่กี่ก้าวก็ขึ้นไปบนเรือประมงลำเล็กของตัวเอง
“ครืน!” เครื่องยนต์ดีเซลติดขึ้น ท้ายเรือพ่นคลื่นสีขาวออกมาสองสาย เรือเล็กพุ่งทะยานเข้าสู่ทะเลสีครามราวกับลูกธนูที่หลุดจากสายธนู
ระหว่างเดินเรือ เขาส่งสัญญาณผ่านจิตสำนึกเทพแห่งท้องทะเลไปหาปังหูว่า “เร็ว! ว่ายไปทางเรือจมเก่าลำนั้น!”
นับตั้งแต่ทำสัญญาผูกพันกัน ทั้งคู่ก็เหมือนติดตั้งเครื่องระบุตำแหน่งไว้ รู้ตำแหน่งคร่าว ๆ ของอีกฝ่ายได้ตลอดเวลา
ปังหูว่ายไปสำรวจตำแหน่งก่อน ส่วนเย่หยางขับเรือตามสัญญาณ ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น
“อู้ว... อู้ว...”
เรือประมงฝ่าคลื่นพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ตัวเรือสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากความเร็ว ราวกับกำลังหนาวสั่น
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เย่หยางรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมา เขารู้ว่าปังหูไปถึงจุดหมายแล้ว
เป็นอย่างที่คิด ไอ้ตัวนั้นกำลังว่ายวนเล่นอยู่ข้างเรือจมอย่างสบายใจ
ดวงตาเย่หยางเป็นประกาย เขาเร่งเครื่องยนต์ทั้งสองตัวจนถึงระดับสูงสุด เหยียบคันเร่งมิด เรือพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่หลุดจากสายธนู
หลังจากแล่นฉิวไปอีกกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดหัวเรือก็หยุดนิ่งอยู่เหนือพื้นที่ทะเลเป้าหมาย
“ที่นี่ไกลชะมัด!”
จากท่าเรือหมู่บ้านไป๋ล่าง เขาใช้เวลาถึงสามชั่วโมงครึ่งกว่าจะมาถึงที่นี่
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมในแผนที่ถึงดูเหมือนอยู่ใกล้ แต่พอขับเรือจริง ๆ นั่งจนขาชาไปหมด
ตอนออกเดินทางยังเป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่า แต่ตอนนี้เก้าโมงแล้ว