แต่พอยิ้มไปได้สักพัก คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นมาอีกครั้ง ฝูงปลาที่เห็นอยู่ไกลๆ ก่อนหน้านี้ อย่างน้อยก็มีมากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบตัว แต่ตอนนี้เพิ่งจับขึ้นมาได้สี่สิบกว่าตัว จะยอมเลิกแค่นี้ได้อย่างไร? ต้องหย่อนเหยื่อต่อ!
เขารีบใช้ถุงน้ำแข็งห่อปลาจวดเหลืองใหญ่ทีละตัว วางเรียงอย่างเป็นระเบียบลงในกล่องเก็บความเย็น จากนั้นก็หันไปแกะเหยื่อชุดใหม่ ปรับสายเส้นใหม่ให้เรียบร้อย แล้วหว่านเหยื่อห่วงรอบที่สามลงทะเลอีกครั้งพร้อมเสียงซ่าๆ
…
กว่าหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เหยื่อรอบที่สองก็เริ่มถูกเก็บขึ้นมา คราวนี้ช้ากว่าเดิมหน่อย จำนวนปลาที่ติดเบ็ดก็ไม่แน่นขนัดเหมือนก่อน รวมแล้วจับปลาได้ประมาณสามร้อยตัว อัตราที่ปลาติดเบ็ดลดลงเหลือต่ำกว่าหกส่วนสิบ จำนวนปลาจวดเหลืองใหญ่ก็ลดลงเช่นกัน เหลือเพียงยี่สิบกว่าตัว แต่ขนาดตัวดูแข็งแรงสมบูรณ์กว่าเดิม
เย่หยางไม่ได้กังวล กลับพยักหน้าแทน “เป็นเรื่องปกติ!” พื้นที่ทะเลแถบนี้ก็มีอยู่แค่นี้ รอบแรกจับปลาไปตั้งสี่ร้อยตัว จำนวนปลาลดลง ปลาที่แย่งอาหารกันก็ลดลงตาม เหยื่อจึงไม่ถูกงับง่ายเหมือนก่อนเป็นธรรมดา
สองรอบรวมกัน จับปลาจวดเหลืองใหญ่ได้ทั้งหมดเจ็ดสิบตัว แต่เย่หยางยังรู้สึกว่าไม่พอ กล่องเก็บความเย็นเพิ่งปิดฝา เขาก็ไปนั่งยองๆ อยู่ท้ายเรือแล้ว มือไม้คล่องแคล่วผูกเชือกเส้นใหม่ ติดเหยื่อชุดใหม่ การจับปลารอบที่สามเริ่มขึ้นทันที!
รออยู่นานแสนนาน
ในที่สุด เหยื่อห่วงรอบที่สามก็ถูกลากขึ้นเรืออย่างช้าๆ