ลูกเรือแต่ละคนต่างฮึกเหิมกันเต็มที่ ถ้าไม่ใช่เพราะเย่หยางบอกให้พักผ่อนให้เต็มที่คืนนี้ เมื่อบ่ายวานพวกเขาคงอยากถอนสมอออกเรือกันเต็มแก่แล้ว! ออกทะเลกับพี่หยางทั้งสนุกทั้งทำเงิน
งานก็ทำได้อย่างมีชีวิตชีวา จับปลาได้เยอะ ค่าจ้างคิดเป็นรายวัน นอกจากเงินเดือนพื้นฐานแล้วยังมีค่าคอมมิชชันด้วย เดือนหนึ่งมีรายได้เริ่มต้นสองหมื่นขึ้นไป
อาหารการกินก็ดี ทุกมื้อมีทั้งกุ้งตัวโตกับปูอ้วน ๆ ในตู้เย็นบนเรือยังอัดแน่นไปด้วยเนื้อวัวกับแฮม
ชีวิตหลังกลับเข้าท่าก็คึกคักยิ่งกว่าเดิม จะไปกินข้าวนอกบ้าน ร้องคาราโอเกะ หรือเข้าคลับก็ได้ รอบตัวมีทั้งหนุ่มหล่อสาวสวยให้เลือกตามใจ พี่หยางไม่เคยขี้เหนียวเรื่องนี้เลย
ที่สำคัญที่สุดคือเจ้านายคนนี้ไม่วางท่าเลยสักนิด เรียกทุกคนเป็นพี่เป็นน้อง ไม่เคยเรียกใครว่า “เสี่ยวจาง” “เสี่ยวหลี่” อะไรทำนองนั้น เวลาเหล้าหรือเล่นเป่ายิ้งฉุบก็ใจกว้างกว่าทุกคนเสียอีก
“พี่หยาง คนมากันครบแล้ว เราออกเรือกันไหม?”
พอเย่หยางปรากฏตัว ทุกคนก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที เสียงดังฟังชัด ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
“ไป!”
เย่หยางยกมือโบกอย่างแรง รอยยิ้มบนใบหน้าปิดไม่มิดเลย
ต้องมีเรี่ยวแรงฮึกเหิมแบบนี้สิ ถึงจะเป็นท่าทีที่ควรมีเวลาออกทะเลจับปลา
ถ้าเป็นคนอื่นนำทีม ทุกคนคงหงอยเหงาไม่กระตือรือร้น แม้แต่อวนยังขี้เกียจกาง เห็นแล้วชวนให้หงุดหงิดใจ
“หวู!!!”
เสียงหวูดเรือดังยาวสะเทือนผิวน้ำ จนนกทะเลพากันกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า