“โอ๊ย ลูกชายคุณไม่ใช่สายลับหรอก!”
พอได้ยินคำพูดของหม่าเจี้ยนกง เจ้าชุยฮวาก็โล่งอก เธอตบหน้าอกตัวเอง แล้วก็ได้ยินหม่าเจี้ยนกงพูดต่อว่า
“เขาไม่ใช่สายลับธรรมดา ๆ!”
พอพูดจบ เจ้าชุยฮวาเกือบสำลักความตาย หน้าซีดเผือด
“จบเห่ ไม่ใช่การ์ดช่วยชีวิต แต่เป็นมีดจี้คอ!”
“ป้า พูดอะไรเหรอ?”
หม่าเจี้ยนกงเห็นเจ้าชุยฮวาเหม่อลอย ก็พูดด้วยความงง
“เขาเป็นข้าราชการ นั่งอยู่ห้องทำงานทุกวัน ไม่ได้เอาหัวไปกองกับกระสุนปืน และไม่ได้วิ่งวุ่นไปทั่วเหมือนผม”
เจ้าชุยฮวาเหม่อลอย ในใจมีแต่ความคิดเดียว ตอนนี้ย้อนกลับไปหนีภัยยังทันไหม?
หม่าเจี้ยนกงกอดแขนตัวเอง พูดด้วยความโมโห
“คนของพรรคแดงเมื่อกี้ ลงมือโหดจริง ๆ”
เจ้าชุยฮวาเหม่อลอย ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ทั้งโมโหและกลัว
เธอไม่มีความทรงจำของร่างเดิม ถ้าลูกชายของร่างเดิมจับได้ว่าเธอไม่ใช่คนเดิม แล้วสิ่งที่รอเธออยู่จะเป็นอะไร?
นั่นมันสายลับนะ!
จากประสบการณ์ดูทีวีหลายปีของเธอ คนที่ถือปืนวิ่งไปวิ่งมาข้างนอกเป็นแค่ตัวประกอบ คนเก่ง ๆ นั่งคุมอยู่ข้างหลัง
พอคิดว่าจะต้องเผชิญกับสายลับคนนี้ เจ้าชุยฮวารู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ
เจ้าชุยฮวานั่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าเหม่อลอย สมองไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
สวีเจิ้งหรี่ตามอง เขาถอดกำไลลูกปัดหยกที่ข้อมือออกมา ใช้นิ้วหมุนลูกปัดไปมา
เขาออกแรงที่นิ้ว เชือกขาดทันที ลูกปัดหล่นเกลื่อนพื้น
เจ้าชุยฮวากลับมาสติได้ เห็นลูกปัดของสวีเจิ้งกลิ้งกระจายไปทั่ว
เธอก้มลงมองครู่หนึ่ง สีหน้าเริ่มตึงเครียด มือขวาวางปิดมือซ้าย
สวีเจิ้งเงยหน้ามองเจ้าชุยฮวา แววตาหม่นลง
เขาก้มลงมองลูกปัดใต้โต๊ะ แล้วพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด
“เสี่ยวซื่อ รีบมาหานายหน่อยสิ นั่นของที่ท่านปู่ทิ้งไว้ให้ฉันนะ”
เสี่ยวซื่อเกาหัว ท่านปู่ทิ้งของไว้ให้คุณสวีตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นคุณสวีจะเสียดายขนาดนี้มาก่อนเลย
สวีเจิ้งก้มลงเก็บลูกปัด พลางกวาดตาสำรวจใต้โต๊ะและใต้ที่นั่งไปด้วย
เขาขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าไม่สู้ดี ยังไงก็ไม่เจอ
สายตาของเขาตกลงบนรองเท้าผ้าใบใหม่คู่นั้น ดวงตาเป็นประกายเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง
“คุณสวี ให้ผมค้นให้เองครับ”
เสี่ยวซื่อรีบประคองสวีเจิ้งขึ้นมา แต่งหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
สวีเจิ้งตบมือ แล้วพูดกับเสี่ยวซื่อ
“นี่เป็นของที่ท่านปู่ทิ้งไว้ให้ ตั้งใจหน่อย ขาดเม็ดเดียวไม่ได้”
พูดจบ เขาก็นั่งลงที่เดิมอย่างไม่ใส่ใจ
“เสี่ยวซื่อ ต้องหาให้เจอนะ ไม่งั้นท่านปู่จะเสียใจ!”
หม่าเจี้ยนกงได้ยินดังนั้น ก็ก้มลงมอง ลูกปัดพวกนี้ไม่ถูกเลย
เขาหมุนตาลูกกลม ๆ รีบใช้มือที่ดีหยิบลูกปัดที่ตกอยู่ตรงหน้าขึ้นมา
“โอ๊ย ลูกปัดนี่ของคุณเหรอ ดูไม่ธรรมดาเลยนะ”
สวีเจิ้งรับลูกปัดมา พยักหน้าเล็กน้อย
“ผมชื่อหม่าเจี้ยนกง...”
หม่าเจี้ยนกงยังพูดไม่จบ สวีเจิ้งก็ขัดขึ้น
“ฉันรู้ ที่ถนนอี้เหอ เลขที่ 21!”
ที่อยู่ของหน่วย 76 คือนานจิง ถนนอี้เหอ เลขที่ 21 คนในท้องที่หลายคนเรียกกันสั้น ๆ ว่าเลข 21
เห็นท่าทีนิ่งเฉยของสวีเจิ้ง หม่าเจี้ยนกงมองมือที่บาดเจ็บของตัวเอง แล้วแอบเดาในใจ เขาไม่รู้ว่าคนคนนี้เป็นใครกันแน่ จึงลองถาม
“สวีเจิ้ง”
พูดจบสวีเจิ้งก็หลับตา เห็นได้ชัดว่าไม่อยากคุยกับหม่าเจี้ยนกงมากนัก
ส่วนหม่าเจี้ยนกงสีหน้าเริ่มตื่นเต้น ดวงตาเบิกกว้าง
สวีเจิ้ง ประมุขของแก๊งชิงปัง ในบรรดาประมุขทั้งหมด สวีเจิ้งอายุน้อยที่สุดและแข็งแกร่งที่สุด
“คุณสวี ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว!”
หม่าเจี้ยนกงพูดจบ เห็นสวีเจิ้งไม่ขยับเขยื้อน ก็รีบกอดมือลุกขึ้น
“คุณสวี ผมไปหาลูกปัดให้เดี๋ยวนี้”
หม่าเจี้ยนกงกับเสี่ยวซื่อสองคนช่วยกันค้นหาทั่วตู้รถไฟ เหลือเพียงเจ้าชุยฮวากับสวีเจิ้งนั่งอยู่ที่เดิม
สวีเจิ้งลืมตามองเจ้าชุยฮวา
กำไลลูกปัดของเขาราคาแพง คนทั้งตู้ต่างมองไปที่ลูกปัดที่ร่วงหล่น มีเพียงผู้หญิงที่ดูเหมือนมาจากบ้านนอกคนนี้ที่นิ่งเฉยไม่ไหวติง
สวีเจิ้งสายตาเป็นประกาย ผู้หญิงคนนี้มากับหม่าเจี้ยนกง หรือว่าเป็นสายลับด้วยกัน?
เจ้าชุยฮวาประสานตากับสวีเจิ้งครู่หนึ่งก็เบนสายตา มือทั้งสองกอดแน่นไว้ที่หน้าท้อง
“น้องสาว คุณเป็นอะไรไป?”
ตอนนี้เจ้าชุยฮวาไม่มีอารมณ์จะคุยกับคนแปลกหน้า มือของเธอยังถือของที่พรรคแดงทิ้งไว้ และกำลังจะได้เจอลูกชายที่เป็นสายลับของร่างเดิม
ตอนนี้สมองเธอเหมือนมีหมอกจาง ๆ งงงวยไปหมด ทั้งหวาดกลัว
เห็นเจ้าชุยฮวาไม่พูด สวีเจิ้งก็เอ่ยอีกครั้ง
“หรือว่าไม่สบาย ให้ฉันเรียกเสี่ยวหม่ามา...”
ตอนนี้เจ้าชุยฮวายังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับหม่าเจี้ยนกงยังไง ตอนแรกคิดว่าหม่าเจี้ยนกงเป็นแค่หนุ่มน้ำมัน แต่ตอนนี้เขาดันเป็นคนทรยศชาติ
เธอรู้สึกว่าความหวังดีที่ให้ไปก่อนหน้านี้เสียเปล่า ควรจะทรมานหม่าเจี้ยนกงตลอดทางให้สมใจ
“ไม่ต้องแล้ว ลูกปัดของคุณยังไม่เจอ ให้เขาไปช่วยหนุ่มคนนั้นหาดีกว่า”
เจ้าชุยฮวาพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง พูดจบก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่อยากพูดคุยกับสวีเจิ้งอีก
สวีเจิ้งเห็นดังนั้น ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง
เจ้าชุยฮวาไม่ได้คิดอะไร แค่คิดว่าเขาไปหาลูกปัดของตัวเอง
สวีเจิ้งเดินไปหาหม่าเจี้ยนกง แล้วกวักมือเรียก
หม่าเจี้ยนกงเห็นแล้ว ก็รีบวิ่งตามไป
ทั้งสองมาถึงที่สูบบุหรี่ สวีเจิ้งหยิบบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้หม่าเจี้ยนกง
“ผู้หญิงที่มากับคุณ เป็นญาติของคุณเหรอ?”
หม่าเจี้ยนกงรับบุหรี่มา วางไว้ใต้จมูก สูดดมกลิ่นลึก ๆ บุหรี่ยี่ห้อเซินหลง เป็นบุหรี่ดีจริง ๆ
สมกับเป็นคุณสวี นี่มันบุหรี่ของพรรคแดง เป็นของหายากเหมือนดอลลาร์กับทองคำ
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมสวีเจิ้งถึงสนใจผู้หญิงบ้านนอกคนนั้น ถึงฐานะจะดี แต่ตอนนี้ดูยังแสบตาอยู่ เขาตอบตามตรง
“ไม่ใช่ญาติผม เป็นแม่ของรองหัวหน้าหมวดโจวของเรา”
“รองหัวหน้าหมวดโจว ฉันได้ยินว่าคนนี้ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ไม่เหมือนพวกซุนฟู่หูที่ชอบออกหน้ายุ่งวุ่นวาย”
สวีเจิ้งมุมปากยกยิ้ม หัวเราะเบา ๆ
หม่าเจี้ยนกงเกาหัว โจวจิ่นเหยียนไม่ถูกกับซุนฟู่หูมาตลอด นิสัยท่าทางเป็นสุภาพบุรุษ คงจะดูไม่ลงกับแก๊งชิงปังที่อยู่ฝั่งซุนฟู่หู
“ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ยังเป็นคนของเราอีก”
สวีเจิ้งตบไหล่หม่าเจี้ยนกง พูดพร้อมรอยยิ้ม พอพูดจบก็จากไป
หม่าเจี้ยนกงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะได้สติ ก็ตบมือด้วยความตื่นเต้น
“เจ็บ” เขาเพิ่งนึกได้ว่ามือตัวเองบาดเจ็บ หม่าเจี้ยนกงดึงปกเสื้อสูทตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เชิดคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ฮึ่ม” หนึ่งครั้ง
ตัวเองได้เส้นสายกับคุณสวีแล้ว ต่อไปใครจะมารังแกตัวเองก็คงต้องคิดหนัก
เขาตื่นเต้นอยากขยี้มือ แต่เพิ่งนึกได้ว่ามือตัวเองบาดเจ็บ ก็ห่อเหี่ยวกลับไปนั่งที่เดิม
สวีเจิ้งรู้ข้อมูลของเจ้าชุยฮวาแล้ว เขาเดาว่าของที่เฉิงจื้อทิ้งไว้คงอยู่กับเจ้าชุยฮวา
“น้องสาว ฉันชื่อสวีเจิ้ง!”
เจ้าชุยฮวาขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกันแน่?
เห็นเจ้าชุยฮวาไม่พูด หม่าเจี้ยนกงกลัวจะล่วงเกินสวีเจิ้ง รีบเข้ามาพูด
“เจ้าชุยฮวา แม่ของรองหัวหน้าหมวดโจว!”
“ฉันไม่มีปากเหรอ?”
เจ้าชุยฮวาหันขวับ สายตาคมกริบจ้องหม่าเจี้ยนกง
หม่าเจี้ยนกงงงไปหมด เมื่อกี้ป้ายังไม่เป็นแบบนี้ นี่มันเรื่องอะไร?
โดนเรื่องเมื่อกี้ขู่จนกลัว?
หรือว่ามีใครมาทำอะไรเธอ?
สวีเจิ้งเลิกคิ้ว ท่าทีของเจ้าชุยฮวาที่มีต่อหม่าเจี้ยนกงดูแปลก ๆ
หม่าเจี้ยนกงโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเจ้าชุยฮวา
“ป้าของผม คุณรู้ไหมว่าคุณสวีที่อยู่ตรงข้ามน่ะเป็นใคร?”